Asnjë pushtet nuk mbahet vetëm nga ata që dalin në ekrane, firmosin tendera, japin urdhra apo bëjnë propagandë. Një sistem mbahet në këmbë edhe nga hallkat e vogla që e mbajnë çdo ditë në lëvizje: zyrat, administrata, bashkitë, institucionet, policia, njerëzit që e dinë çfarë ndodh, por janë mësuar të heshtin.
Shumë prej tyre nuk janë pjesë e abuzimit. Janë njerëz që kanë familje, paga, kredi, frikë, presion. Janë njerëz që ndoshta e shohin më qartë se kushdo tjetër se si funksionon ky mekanizëm. E dinë kur një urdhër është politik. E dinë kur një vendim është i padrejtë. E dinë kur institucioni kthehet në vegël partie.
Por një sistem fillon të bjerë jo vetëm kur qytetarët mbushin sheshet. Fillon të bjerë kur ata që janë brenda tij nuk pranojnë më të jenë hallka të bindura. Kur nuk pranojnë më të përdoren kundër qytetarëve. Kur nuk pranojnë më të mbajnë në këmbë një pushtet që i ka kthyer institucionet në pronë private.
Nuk kërkohet heroizëm. Kërkohet ndërgjegje. Kërkohet që secili, aty ku është, të kuptojë se shteti nuk është partia, rroga nuk është zinxhir dhe frika nuk mund të jetë arsye për të mbajtur në këmbë padrejtësinë.
Nëse hallkat nuk këputen nga brenda, sistemi do vazhdojë të shtypë nga jashtë. Dhe sot, më shumë se kurrë, kush punon në shtet ka një zgjedhje përpara: të jetë pjesë e heshtjes që e mban këtë sistem, apo pjesë e guximit që mund ta ndryshojë.
