Kur të rinjtë dalin në protestë, shpesh politika përpiqet ta lexojë si lojë partish. Por në realitet, zemërimi i brezit të ri është shumë më i thellë.
Nuk është vetëm për një ministër.
Nuk është vetëm për një vendim.
Nuk është vetëm për një qeveri.
Është për një ndjesi që është bërë normale në Shqipëri: që gjithçka vendoset nga të njëjtët njerëz, në të njëjtat tavolina, me të njëjtat interesa.
Të rinjtë e shohin se si ndërtohen qytetet pa pyetur qytetarët. Shohin si zhduken hapësirat publike. Shohin si mediat ndryshojnë ton brenda natës. Shohin si disa emra nuk preken kurrë. Shohin si korrupsioni nuk është thjesht politik, por edhe ekonomik, mediatik dhe kulturor.
Prandaj protesta nuk është vetëm për sot. Është për të drejtën për të mos jetuar në një vend ku gjithçka duket e vendosur më parë.
Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse protesta tremb: sepse kur të rinjtë nuk kërkojnë thjesht ndryshim emrash, por ndryshim sistemi, nuk mjafton më një deklaratë, një kronikë lajmesh apo një gjysmë-kthesë mediatike.
Të rinjtë nuk po kërkojnë spektakël. Po kërkojnë një vend ku e ardhmja nuk privatizohet nga politika, oligarkia dhe interesat e padukshme.
