Në këtë qytet kemi parë propagandë pafund. Kemi parë pemë të mbjella për kamera, inaugurime boshe, beton të shitur si “zhvillim”, kulla të ngritura mbi një Tiranë pa frymë dhe miliona euro taksa të shpërdoruara për fasadën e rreme të “kryeqytetit europian”. Por ajo që ndodhi dje në Gjykatën Administrative ishte ndoshta një nga pamjet më të turpshme që ka prodhuar ndonjëherë oborri i pushtetit të Erion Veliajt.
Një sallë gjyqi e kthyer në teatër servilash.
Një kryebashkiak me 13 akuza mbi shpinë, që hyn me një libër në dorë, “Mos digjni askënd në turrën e druve sot”, sikur të ishte disident politik apo viktimë e një regjimi, dhe jo njeriu që prej vitesh përmendet në dosje korrupsioni, tendera, 5D, kulla, beton dhe miliona euro taksa publike të shpërdoruara.
Dhe pas tij, si gjithmonë, oborri.
Robert Ndrenika që i puth ballin dhe deklaron para kamerave “e bëj burgun për ty”. Gaz Paja, Arjola Demiri, Ardit Çuni, Xhilda Luzi, Ilir Yzeiri, Halit Valteri dhe fytyra të tjera televizive të rreshtuara si eskortë morale e një politikani nën hetim.
Mbështetja tashmë ka kaluar nga Instagrami dhe statuset servile, në prani fizike në sallat e gjyqit.
Artistë që shkuan para Veliajt për ta pritur aty. Aktorë që i puthnin ballin sikur po nisej për luftë. Këngëtarë që i puthnin dorën sikur kishin përballë një hero kombëtar dhe jo një kryebashkiak nën akuza për korrupsion. Njerëz që përloteshin para kamerave për pak protagonizëm mediatik. Një show që në shumë momente dukej më absurd se një skenar hollivudian.
Kjo duhet të ishte thjesht një seancë e zakonshme gjyqësore në Administrative. Por Veliaj, si gjithmonë, arriti ta kthejë në spektakël mediatik për të larguar vëmendjen nga çështja kryesore: akuzat që rëndojnë mbi të në GJKKO.
Nuk është hera e parë.
E njëjta skemë u pa edhe ditën e arrestimit, kur në mediat pranë tij u shpërnda një video e gatshme ku shfaqej duke inauguruar një kopsht fëmijësh, si për të krijuar figurën e “njeriut të mirë” që po sulmohej padrejtësisht.
Por dje maska ra sërish.
Sepse ata nuk janë qytetarë të thjeshtë që u prekën emocionalisht. Janë po të njëjtët emra që për vite me radhë kanë përfituar nga fondet, eventet, festivalet, koncertet, kontratat, bordet, favoret dhe reklamat e Bashkisë së Tiranës. Janë fytyrat që janë ushqyer nga paratë publike dhe që dje dolën hapur për të shlyer borxhin ndaj pushtetit që i mbajti afër.
Ne e kemi ekspozuar dhe denoncuar gjithmonë këtë mekanizëm. Për mënyrën sesi paratë e qytetarëve janë përdorur për të blerë heshtje, duartrokitje dhe mbështetje publike. Për mënyrën sesi pseudo-elita artistike e Tiranës është kthyer në dekor propagande për pushtetin.
Robert Ndrenika, një figurë që dikur mbante peshë emocionale për publikun shqiptar, u shfaq duke i puthur ballin kryebashkiakut më të korruptuar në historinë e Tiranës, i gatshëm të bëjë burgun në vendin e tij.
Dhe kjo vjen nga i njëjti artist të cilit qytetarët nuk ia falën kurrë rolin mbështetës në shembjen e Teatrit Kombëtar. I njëjti emër që dikur kishte peshë morale në artin shqiptar, zgjodhi të rreshtohej me pushtetin në momentin kur një nga godinat më simbolike të kulturës shqiptare po shembej natën nga fadromat.
E njëjtë ishte edhe prania e Gaz Pajës, jo thjesht si aktor humori, por si njeri i lidhur politikisht dhe institucionalisht me Bashkinë e Tiranës. Një “VIP” strategjik që për vite është ushqyer nga sistemi që dje shkoi ta mbrojë publikisht në sallë gjyqi.
Dhe fatkeqësisht, këta njerëz nuk janë parë kurrë kaq të bashkuar për qytetarët.
Nuk i pamë të rreshtoheshin për pensionistët që numërojnë lekët për ilaçe. Nuk i pamë në protesta për të rinjtë që largohen çdo ditë nga Shqipëria. Nuk i pamë të sensibilizonin shoqërinë për plagët reale të këtij vendi.
Por dje u rreshtuan menjëherë për një politikan nën hetim. Nëse artistët në çdo vend normal do të distancoheshin minimalisht deri në vendimin e gjykatës, këtu bëhen mish për top për pushtetin.
Këta njerëz kanë ndikim. Kanë ndjekës. Kanë ekran. Kanë peshë emocionale tek publiku që është rritur me filmat, humorin apo muzikën e tyre. Por dje ata përdorën figurën publike jo për të mbrojtur qytetarët, por për t’i hedhur hi syve qytetarëve.
Për të normalizuar idenë që korrupsioni falet, mjafton të kesh oborrin e duhur.
Ndoshta ky është turpi më i madh: njerëz që dikur publiku i admironte, sot nuk meritojnë më as respektin minimal për të quajtur veten personazhe publikë.
