Ka diçka shumë të bukur kur një protestë mbetet paqësore, kur në të marrin pjesë vajza, gra, fëmijë, studentë, prindër dhe njerëz që ndoshta nuk kanë dalë kurrë më parë në shesh.
Kjo tregon se protesta nuk është e një grupi të vogël. Është ndjesi më e gjerë.
Por pikërisht sepse është e tillë, nuk duhet harruar diçka: protesta nuk është shëtitje. Nuk është aktivitet për t’u bërë sa më i rehatshëm. Nuk është thjesht dalje në mbrëmje në orarin më të përshtatshëm.
Protesta është sakrificë.
Ndonjëherë do të thotë të lodhesh. Të ecësh. Të qëndrosh më gjatë. Të prishësh rutinën. Të ndjesh se po bën diçka që nuk është komode, por është e nevojshme.
Kjo nuk do të thotë të mos mendohet për sigurinë. Nuk do të thotë të mos respektohen njerëzit që kanë fëmijë, të moshuar ose pamundësi fizike. Por nëse gjithçka bëhet vetëm për rehati, protesta rrezikon të humbasë shpirtin.
Sepse ndryshimi nuk vjen gjithmonë në temperaturën më të mirë dhe në rrugën më të shkurtër.
Ndonjëherë vjen kur njerëzit pranojnë të lodhen pak më shumë për diçka që ia vlen.
