James Cameron është magjepsur nga anijet e mbytura për dekada të tëra, por asnjë nuk ka lënë më shumë gjurmë tek ai sesa Titaniku. Mbytja e RMS Titanic më 15 prill 1912, me rreth 1,600 të vdekur në ujërat e akullta të Atlantikut, u bë baza për filmin e vitit 1997 Titanic, një nga filmat më të mirë dhe më komercialë në historinë e kinemasë.
Ai ka pranuar se një nga arsyet pse e bëri filmin ishte që të mund të zhytej në 3,800 metra, në rrënojat që ai e quan “Everesti i anijeve të mbytura”.
Duke e parë Titanikun me sytë e tij dhe duke studiuar fundosjen si pak të tjerë, Cameron shpjegon se mbijetesa varej nga një gjë: “Të qëndroje jashtë ujit sa më gjatë të ishte e mundur”.
Ujërat e Atlantikut atë natë ishin nën zero dhe shumica e pasagjerëve nuk vdiqën nga mbytja, por nga shoku termik.
Kur u pyet nga Hollywood Reporter se çfarë do të bënte nëse do të udhëtonte vetëm si pasagjer i klasit të dytë, regjisori u përgjigj se gjithçka do të varej nga momenti i duhur… dhe nga njerëzimi i të tjerëve. Siç thotë ai, shumica e njerëzve nuk kishin guximin të hidheshin në ujë sepse nuk besonin se anija do të fundosej vërtet.
Cameron beson se opsioni më i mirë për dikë që nuk kishte vend në një varkë shpëtimi ishte të hidhej në ujë pikërisht kur varka po hidhej në ujë: “Nëse e dinit me siguri se anija do të fundosej dhe nuk ishit në një varkë, duhet të kishit kërcyer në ujin pranë saj, në momentin që ajo po largohej”, shpjegon ai.
Ndryshe nga Jack dhe Rose në film, shumica e atyre që përfunduan në ujë kishin pak shanse për të mbijetuar. Goditja e akullt ishte fatale brenda pak minutash: “Sapo anijet po largoheshin, loja mbaroi. Ata nuk do të të linin të mbytesh para të gjithëve ndërsa Titaniku ishte ende atje”, thotë ai. Regjisori madje zbuloi se kishte në mendje një anije shpëtimi specifike: “Varka 4 do të kishte qenë një zgjedhje e mirë“, tha ai, duke shpjeguar se në raste të tilla presioni i ngjarjeve mund t’i shtynte oficerët të merrnin pasagjerë shtesë.
