“Unë nuk e ndihmoj gruan time.
Një mik erdhi në shtëpinë time për kafe, u ulëm dhe nisëm të bisedonim për jetën. Në një moment gjatë bisedës, thashë: “Do të shkoj të laj enët dhe do të kthehem”.
Ai më shikoi sikur i thashë se do të ndërtoja një raketë hapësinore. Pastaj më tha me admirim, por pak i hutuar: “Gëzohem që ndihmon gruan tënde, unë nuk e ndihmoj sepse kur e bëj, gruaja ime nuk më lavdëron. Javën e kaluar lava dyshemenë dhe nuk mora asnjë falënderim”.
U ktheva për t’u ulur me të dhe i shpjegova se nuk e “ndihmoj” gruan time. Në të vërtetë, gruaja ime nuk ka nevojë për ndihmë, ajo ka nevojë për një partner. Unë jam një partner në shtëpi dhe përmes kësaj shoqërie funksionet janë ndarë, por nuk është “ndihmë” të bësh punët e shtëpisë.
Unë nuk e ndihmoj gruan time të pastrojë shtëpinë, sepse edhe unë jetoj këtu dhe gjithashtu kam nevojë ta pastroj.
Unë nuk e ndihmoj gruan time të gatuaj, sepse edhe unë dua të ha dhe duhet të gatuaj gjithashtu.
Unë nuk e ndihmoj gruan time të lajë enët pas ngrënies, sepse edhe unë i përdor pjatat.
Unë nuk e ndihmoj gruan time me fëmijët e saj, sepse ata janë edhe fëmijët e mi dhe puna ime është të jem baba.
Unë nuk e ndihmoj gruan time për të larë dhe tharë rrobat, sepse rrobat janë gjithashtu të miat dhe të fëmijëve të mi.
Unë nuk jam ndihmë në shtëpi, jam pjesë e shtëpisë. Dhe sa i përket lëvdimit, e pyeta mikun tim se kur ishte hera e fundit që pasi gruaja e tij mbaronte pastrimin e shtëpisë, lante rrobat, ndryshonte çarçafët e krevatit, lante fëmijët e saj, gatuante, etj, ai e falënderonte!
Por një falënderim të tipit: “Uau, dashur! Je fantastike!!!”.
A të duket absurde? Pse habitesh? Kur ti, një herë në jetë, lanë dyshemenë, pret të paktën një çmim ekselence… pse? Nuk e ke menduar kështu, miku im?
Ndoshta sepse për ty, kultura maskiliste të ka treguar se gjithçka është puna e saj.
Ndoshta je mësuar që e gjithë kjo duhet bërë pa lëvizur gishtin? Pastaj lëvdojeni atë ashtu siç dëshiron ti të vlerësohesh, në të njëjtën mënyrë. Jepi një dorë, sillu si një partner i vërtetë, jo si një mysafir që vjen vetëm për të ngrënë, për të fjetur, për të bërë dush dhe për të kënaqur nevojat… Ndjehu si në shtëpinë tënde.
Ndryshimi i vërtetë i shoqërisë sonë fillon në shtëpitë tona, le t’u mësojmë vajzave dhe djemve tanë ndjenjën e vërtetë të miqësisë, bashkëpunimit!”.
*Autori është i panjohur
Burimi: Momminghard
