Ato duan një bebe të ëmbël, një burim dashurie pa kushte, një arsye për t’u ndjerë të nevojshme.
Por bebet rriten dhe bëhen individë më vete, me identitetin e tyre, mendimet e tyre, preferencat e tyre dhe rrugën e tyre.
Nëse sjell një fëmijë në jetë për të mbushur boshllëkun tënd, do të përfundosh në hidhërim dhe thyerje zemre.
Mëmësia nuk ka të bëjë me adhurimin, por me një akt shërbimi pa egoizëm.
Ti je ‘rojtari’ i zgjedhur i tyre, e besuar për t’i sjellë dhe shoqëruar në këtë botë.
Prandaj pyete veten: pse dua të bëhem nënë?
Nëse përgjigjja është ‘për t’u dashur’, ndalu. Kjo është një nevojë që duhet ta plotësosh vetë, jo fëmija yt.
Një fëmijë nuk është shpëtimi yt. Ai është një qenie që po bëhet vetvetja.
Mëmësia nuk është një zbrazëti që kërkon të mbushet, por një përgjegjësi që kërkon të mbahet me dashuri.
Një fëmijë nuk vjen në jetë për të na shpëtuar, për të na shëruar apo për të na dashur pa kushte.
Ai vjen për t’u bërë vetvetja.
Të jesh nënë do të thotë të duash pa poseduar,
të udhëzosh pa kontrolluar,
të qëndrosh pranë pa u bërë barrë.
Një fëmijë nuk është përgjigjja e mungesave tona.
Është një jetë më vete, me rrugën e tij.
Dhe dashuria më e madhe është ta lësh të ecë… 🤍
