Pikturat me lulediell të Vincent van Gogh janë ndër veprat më të njohura të artit botëror, por përtej bukurisë së tyre vizuale, ato mbartin një simbolikë të thellë dhe shpeshherë të fshehur. A ishin lulediellit thjesht një zgjedhje estetike apo një pasqyrim i gjendjes emocionale të artistit?
Seria e famshme “Lulediellit” është realizuar gjatë qëndrimit të Van Gogh në Arles të Francës, në vitin 1888. Fillimisht, artisti i pikturoi këto lule për të dekoruar shtëpinë ku do të priste mikun e tij, Paul Gauguin. Por për Van Gogh, luledielli ishte shumë më tepër sesa një element zbukurues.
Simbol i dritës, shpresës dhe rilindjes, luledielli përfaqësonte për Van Gogh dëshirën e tij për paqe mendore dhe rilindje shpirtërore në një periudhë të trazuar të jetës. Ngjyra e artë dhe forma e hapur e lules u kthyen për të në metaforë të ngrohtësisë, miqësisë dhe përkushtimit ndaj artit.
Sipas historianëve të artit, Van Gogh i përdori lulediellët edhe si një simbol të vetvetes, të ndjeshëm, por gjithmonë të kthyer drejt dritës, pavarësisht vuajtjeve dhe errësirës shpirtërore që e shoqëronin.
Ndërsa për publikun e sotëm pikturat e tij mbeten kryevepra të pakontestueshme, për vetë artistin ato ishin një mënyrë për të shprehur atë që nuk mund të thuhej me fjalë: një përpjekje për të ndriçuar errësirën që kishte brenda vetes.
Pra, nëse keni menduar ndonjëherë se pse Van Gogh zgjodhi pikërisht lulediellin si motiv të përsëritur, përgjigjja ndodhet në ndjenjat e tij më intime: një ethetike për jetë, dritë dhe dashuri, edhe në momentet më të errëta.
