*Nga Desantila Vatnikaj
Sapo kam hedhur vellon e bardhë mbi krye…
Në mjekër më mblidhen gjithë kujtimet, dergjet një shpirt bosh pa ty! Ndaloj e me sytë lart një pyetje kaloj poshtë: çfarë janë fjalët nëse nuk thuhen? Më jep një shenjë të vogël që ti je thjesht aty…
Kam dëshiruar të jem ajo që ti përjetë ke dashur, ëndrrat e të cilës flisnin gjuhën tënde, duart e të cilës putheshin çdo mëngjes. Sot mbaj shtrënguar në dorë buqetë lulesh, të bardha, si shpirti yt, atë e dua ta kem afër gjithmonë…
Kthej kokën pas e përplasem me rrezet e diellit, dua të të them që çdo e diel më kujton ty, mëngjesi dhe lulet e freskëta që ti ulja në prehër… kujtoj se që vitin që ti më le, unë nuk kam festuar kurrë ditëlindje, nuk kam shuar asnjëherë qirinj dëshirash në tortë, nuk më mblidheshin duart në përqafimin tënd, unë nuk isha më njësoj pa ty, unë nuk jam njësoj as tani.
Më shohin e mendojnë së jam e thyeshme prej kristali si rrëzëllima e vellos që kam të lëshuar mbi supe… unë jam aq e fortë, e kam zemrën të shtrënguar me një engjëll, mua ma mbron shpirtin qielli, të kam mbajtur peng në mëndje ba, që ditën që ti nuk më thoshe më se dukem shumë bukur, zgjohem çdo ditë duke ja pohuar vetes, që ditën që nuk ta dëgjoj më zërin, kur vij të dielën në shtratin tënd, pëshpëris se nuk dua të të zgjoj… Ti ma bërë me hile, por unë të kam falur…
Me ikjen tënde, unë u bëra një njeri më i mirë, u bëra e fortë, mësova t’u tregoj të tjerëve se ti mungon vetëm fizikisht, sesa herë jam përballë pasqyrës, të shoh ty tek unë, sesi fryhesha plot gati për të shpërthyer në të qarë kur më thuhej se jam njësoj si ti… formën se si ti jeton tek unë e je pjesë e çdo vendimi timin, ti, që ishe ëndrra e një vajze të vogël…
Nuk më ke lënë vetëm vlerat e tua… më drejtove diku ashtu si di të bësh vetëm ti, të jap shumë dashuri, atë të munguarën, atë të dëshiruarën, e rrethova jetën duke dhënë prej zemre…
E di si them shpesh?! Mua zoti më ka dashur shumë, po po, më ka dhënë pesha të rënda në jetë sepse ai e di që unë jam e fortë dhe do t’i mbaj, e në rrugë do mësoj të kthej dhimbjen në forcë, e lotët të m’i vjedh vetëm prej gëzimit!
Pa hedhur hapin tjetër në tapet drejt altarit dua të të them:
Ti je gjithë vendimet që marr në jetë! Ti je gjithë suksesi im, je rrahja e shpeshtë e zemrës time…Mbyll sytë e ndjej buzëqeshjen tënde, vetëm unë e di si ngjan lumturia në sytë e tu, pyes veten se për të gjithë po-të që kam thënë në jetë, si do të reagoje ti, se si një bashkëshort i mrekullueshëm si ti, ka ndikuar në zgjedhjen time të jetës, si askush nuk e di që sot kam hapur kutinë e të gjithë gjërave që kam ruajtur prej teje… Të ndjej këtu, në krahun tim…
Zgjodha të shkoj vetëm drejt altarit, jam e bindur që ti je këtu me mua!
Përgjithmonë, e vogla jote!
