Pak ditë pasi mori nënshtetësinë shqiptare, ish-kryebashkiaku i New York-ut, Eric Adams është regjistruar zyrtarisht si banor në Njësinë Administrative Nr. 2 në Tiranë. Sipas njoftimeve publike, ai ka kryer procedurat për regjistrimin e rezidencës dhe ka aplikuar edhe për pajisjen me pasaportë shqiptare.
Kreu i Njësisë Nr. 2, Florian Pullazi, e ka pritur në ambientet e institucionit, duke e cilësuar si “banorin më të ri” dhe duke theksuar lidhjen e tij me komunitetin shqiptar në SHBA. Në deklaratat shoqëruese, Adams është prezantuar si “mik i shqiptarëve”, ndërsa marrja e shtetësisë është lidhur me marrëdhëniet mes New York-ut dhe diasporës shqiptare.
Por përtej ceremonisë dhe fotografive, ky rast ngre një shqetësim që nuk mund të anashkalohet: si është e mundur që nënshtetësia shqiptare jepet me një ritëm të tillë për figura të huaja, ndërkohë që mijëra shqiptarë në diasporë sorollaten për vite me radhë nëpër procedura të pafundme për të marrë dokumentin e vendit të tyre?
Në praktikë, nënshtetësia shqiptare mbetet një privilegj që në shumë raste duket se kalon përmes filtrit politik. Vendimmarrja për raste të tilla lidhet drejtpërdrejt me kryeministrin Rama, duke krijuar perceptimin se shtetësia nuk është një e drejtë e barabartë, por një instrument që përdoret sipas interesave, emrit apo profilit ndërkombëtar të individit.
Për ironi, shqiptarë që kanë lindur, janë rritur apo kanë rrënjë të drejtpërdrejta me vendin, përballen me burokraci, refuzime dhe pritje të gjata. Ndërsa një figurë e huaj, pa një lidhje të drejtpërdrejtë jetike me Shqipërinë, jo vetëm që e merr në kohë rekord, por regjistrohet menjëherë si banor në kryeqytet.
Është një çështje standardi dhe drejtësie. Nëse shtetësia shqiptare është vërtet një e drejtë për shqiptarët kudo që ndodhen, atëherë ajo duhet të jetë e aksesueshme dhe e thjeshtë për ta.
Në të kundërt, çdo rast i tillë thellon ndjesinë e padrejtësisë dhe krijon një mesazh të rrezikshëm: se për disa, Shqipëria hap dyert pa kushte, ndërsa për të vetët vendos pengesa pa fund.
