E kemi shumë kollaj ta besojmë këtë: njeriu që pret më shumë nga dashuria, ai që ëndërron “njeriun ideal” që do t’i mbushë boshllëqet dhe do t’i japë qetësi totale, duhet të jetë dikush që ka pasur fat, që ka përjetuar dashuri të bukura dhe ka shijuar marrëdhënie të mira. Logjika thotë: idealizmi vjen nga teprica e lumturisë.
Por në të vërtetë ndodh e kundërta.
Idealistët më të mëdhenj në dashuri shpesh nuk janë ata që kanë kaluar bukur. Janë ata që kanë kaluar ftohtë. Ata që janë rritur me pak përqafime, me pak siguri emocionale, me vetmi, me mungesë pranimi. Dhe pikërisht prej kësaj, më vonë, presin më shumë nga tjetri. Shumë më shumë.
Kur dikush privohet nga dashuria në fillim, nuk bëhet patjetër një i rritur “mirënjohës për çdo gjë”. Shpesh bëhet një i rritur që kërkon vetëm dashurinë më të madhe, më të pastër, më të plotë, më të përsosur. Dhe sigurisht, kur hyn në marrëdhënie reale, ndeshet me një fakt të thjeshtë: asnjë njeri nuk është perfekt. Asnjë lidhje nuk është pa gabime. Rezultati? Zhgënjim i vazhdueshëm.
Krijohet profili i njeriut që i gjen pothuajse të gjitha marrëdhëniet zhgënjyese. Ai që e ka të lehtë të largohet, sepse mendon se diku tjetër e pret diçka “më e madhe”, “më e thellë”, “më e pastër”. Ai që nuk qetësohet kollaj, sepse realiteti nuk i përputhet me ëndrrën.
Imagjino një djalë të vetmuar që rritet në një pallat të lartë në një qytet të madh. Pa shumë miq. Prindër të ftohtë, të munguar, shpesh tallës ose ndëshkues. Pas shkolle, ai rri te dritarja dhe shikon një park të varfër poshtë. Dhe pikërisht aty nis gjithçka: imagjinata.
Diku atje, larg bullizmit dhe turmave, duhet të jetë një mik. Jo një mik dosido, por një mik perfekt. Si vëlla. Si binjak shpirti. Dikush që kupton gjithçka. Që do të luajë të njëjtat lojëra. Që ndjen të njëjtat dhimbje. Pa asnjë keqkuptim, pa asnjë konflikt.
Më vonë, kjo ëndërr zhvendoset te dashuria. Diku në universitetin e madh, ndodhet personi perfekt. Me sy blu, me butësi, me mirëkuptim. Pa probleme, pa dramatizime, pa ftohje. Vetëm të qeshura, afërsi, qetësi.
Dhe këtu vjen tragjedia e vogël: idealizmi bëhet burgu ynë.
Kur ke ëndërruar kaq shumë përsosmërinë, nuk ke durim për “gjysmën e mirë” që të vjen përpara. Sepse kur je privuar, e ke të vështirë të falësh. Nuk e toleron kompromisin, edhe nëse në fjalë thua se e kupton. Ëndrra rri gjallë brenda, e fshehur, si dikur në fëmijëri.
Prandaj refuzon dikë që është pak mbipeshë, por shumë i dashur. Refuzon dikë që të bezdis pak, por është i zgjuar dhe i mirë. Refuzon dikë që nuk kupton çdo gjë, por kupton mjaft gjëra për të qenë pranë. Pastaj nis e gjen të meta. Nis e numëron: pse erdhe me vonesë? Pse s’kishte gjërat aty ku duhet? Pse harrove çelësat dje?
Kur ke qenë i uritur për dashuri, nuk fantazon për një sanduiç. Fantazon për një banket.
Dhe ja e vërteta e thjeshtë: e përsosura është armiku i të “mjaftueshmes”.
Zgjidhja nuk është të tallesh me veten pse ke ëndërruar. Ëndrrat kanë pasur një arsye. Ato kanë qenë mbrojtje. Kompensim. Truke të mendjes së vogël për të mos u thyer nga vetmia.
Por tani je i rritur. Dhe mund ta lëshosh pak kapjen pas figurës “pa asnjë gabim”. Jo sepse s’meriton dashuri të bukur, por sepse e kupton nga vjen ai standard i pamundur dhe sa shumë të lodh.
Mund të mësosh të qeshësh me diferencën mes shpresës dhe realitetit. Ok, ndoshta vonohet pak. Ok, ndoshta s’i kupton të gjitha. Por a është i mirë? A është i ndershëm? A rri? A të mban dorën kur je keq?
Të rritesh do të thotë të fitosh aftësinë për të dashur edhe kur nuk është perfekte. Edhe kur është njerëzore. Edhe kur ka atë “gjysmë çrregullsie” që e ka pothuajse çdo gjë në këtë botë.
Sepse pikërisht kjo është dashuria e vërtetë: jo ajo që s’gabon kurrë, por ajo që qëndron, ushqen dhe të bën mirë, edhe me papërsosmërinë e saj.
