Një realitet që shumë e njohin në heshtje: fëmija që sakrifikon, kujdeset dhe qëndron gjithmonë pranë, shpesh merret si i mirëqenë. Nuk bën zhurmë, nuk kërkon vëmendje dhe pikërisht për këtë, mbetet në hije.
Ndërkohë, fëmija më i largët, më i vështirë apo edhe më i ftohtë… trajtohet me më shumë ndjeshmëri. Me më shumë kujdes. E ndonjëherë, edhe me më shumë dashuri.
Ndoshta është faj, ndoshta ndjesë. Ndoshta thjesht mënyra se si prindërit përpiqen të balancojnë atë që nuk funksionon. Por barra mbi supet e atij që jep më shumë, është reale. Dhe shpesh… shumë e rëndë.
A ndihesh ndonjëherë si ai person që jep gjithmonë, por nuk shihet kurrë?
