Në një intervistë në radio, pak ditë më parë, kryeministrja e Britanisë së Madhe, Tereza May, u pyet mbi mungesën e fëmijëve në jetën e saj dhe çfarë ndikimi ka pasur në jetën e saj, fakti i të mos qenit një nënë?
“Fakti që nuk jam në gjendje të kem fëmijë është shumë e trishtuar. Por feja ka qenë një ndihmë për mua”, u shpreh ajo.
Dihet që historia e fëmijëve – të dëshiruar apo të padëshiruar – është përdorur shpeshherë si një armë kundër grave dhe ndonjëherë nga vetë gratë.
Vitin e kaluar, një rivale e May në garën për lidershipin u detyrua të largohej, pasi deklaroi se ajo, duke qenë nënë, ishte më e kualifikuar për të drejtuar çështjet publike.
Në Gjermani, kreu i së djathtës ekstreme Frauke Petry u tregua më i hapur: “Angela Merkel nuk mendon për të ardhmen e gjermanëve, sepse nuk ka fëmijë, por unë kam bërë katër”.
Kancelarja nuk i është përgjigjur. Pas të gjithave, ajo u quajt “Mutti” në gjermanisht (Mami). Metafora prindërore për ata që janë në pushtet është një histori e lashtë, zakonisht maskiliste, edhe pse gjithnjë e më shumë është e prirur të jetë e vërtetë në Europë.
Me ardhjen në pushtet të Emmanuel Macron, Europa shton një tjetër emër në “listën e udhëheqësve pa fëmijë”. Rastësi apo tendencë?
Pasojë e një ulje lindshmërie, që është përhapur në të gjithë Europën, apo ndoshta rruga drejt pushtetit është me e lehtë për dikë, si Theresa May, së cilës nuk i është dashur të mendojë për shkollën e fëmijëve.
Është një fakt: Drejtuesit e “Vendeve të plakura” të kontinentit (Gjermania, Franca, Italia, Britania e Madhe, ndoshta edhe Skocia) janë të gjithë pa fëmijë. Burra dhe gra.
Asnjë nuk ëndërron që të pyesë Macron-in se çfarë lloj presidenti do të ishte, nëse do të ndërronte panolinat e fëmijës apo t’i jepte qumësht me biberon. Kryeministri hollandez, Mark Rutte, duke iu përgjigjur gazetës së njohur “Margriet”, e përshkroi veten si “beqar dhe i lumtur”, por nuk përjashtoi mundësinë e bërjes së fëmijëve.
Luksemburgu drejtohet nga Xavier Bettel, i vetmi udhëheqës në botë që ka dalë hapur për prirjet e tij homoseksuale.
Megjithatë ajo që dihet është se fëmijët nuk garantojnë një politikë më të mirë. Presidenti afrikano-jugor Jacob Zuma, është pasardhësi më i keq i Nelson Mandelës dhe ka 22 fëmijë. Dhe betohet që s’e lë me kaq.
Burimi: Corriere.it
