Çfarë po ndodh? Jemi në vitin 2026 dhe që në javët e para të tij, rrjetet sociale janë përmbytur nga foto të përdoruesve, të famshëm dhe jo, të realizuara ose të publikuara saktësisht një dekadë më parë. Të paktën në aspektin dixhital, kujtesa e vitit 2016 është kthyer fuqishëm në qendër të vëmendjes.
Natyra nostalgjike e njeriut, e kombinuar me filtrat rozë dhe estetikën karakteristike të asaj kohe, na shtyn të besojmë se ndoshta i gjithë viti 2016 ka qenë vërtet “rozë”. Por pse pikërisht ky vit?
Dhjetë vjet janë mjaftueshëm larg për të na lejuar të dallojmë ndryshimet dhe për të kujtuar një epokë përpara ngjarjeve që shënuan rrënjësisht jetën tonë: karantina dhe pandemia as që ekzistonin në imagjinatën tonë kolektive. Njëkohësisht, 2016-a është mjaft afër për të mos u perceptuar si pjesë e “një shekulli tjetër”. Teknologjia ishte tashmë e pranishme, por ende nuk kishte arritur kulmin e inteligjencës artificiale. Nëse nostalgjia do të drejtohej nga viti 2006, ajo do t’i referohej një realiteti krejtësisht tjetër, jo vetëm përpara bumit teknologjik, por edhe përpara krizës globale ekonomike.
Një element tjetër i rëndësishëm është mosha. Në vitet 2006, 1996 apo 1986, shumica e njerëzve që sot idealizojnë 2016-ën ishin fëmijë ose ende të palindur. Gjenerata Z dhe mijëvjeçarët, të cilët përbëjnë boshtin e mediave sociale dhe kanë qenë pionierë të këtij trendi, po rikujtojnë një periudhë të rinisë së tyre që sot u duket më e thjeshtë, më e shkujdesur dhe më optimiste.
Gazeta The New York Times, në artikullin “Pse duam që të jetë përsëri 2016?”, thekson se ky vit nuk mbahet mend aq për ngjarjet e tij konkrete, sesa për ndjesinë kolektive që ka lënë pas. I ashtuquajturi “optimizëm i mijëvjeçarëve” lidhet me adoleshencën dhe hyrjen në moshën madhore të atyre që sot ndihen më të pasigurt dhe më të shqetësuar për të ardhmen.
Edhe BBC vëren se peizazhi i mediave sociale të asaj kohe ishte dukshëm më spontan dhe më i çliruar. Instagram Stories dhe videot e shkurtra nuk ekzistonin ende, ndërsa obsesioni për rifreskimin e vazhdueshëm të përmbajtjes ishte shumë më i zbutur. Në vend të karuseleve perfekte, ndanim perëndime dielli të redaktuara rëndom me filtra që zhduknin çdo realizëm dhe përdornim pa hezitim filtra Snapchat me veshë qeni, pa u shqetësuar për pëlqime apo algoritme. Dhe, po, në rrugë po “ndiqnim Pokémon” – një fenomen që sot tingëllon pothuajse absurd. Duke i parë këto imazhe sot, është e lehtë të mendojmë se shqetësimet tona ishin të parëndësishme, në mos inekzistente.
