Kur flasim për marrëdhënien nënë–fëmijë, mendja na shkon menjëherë te dashuria e pakushtëzuar, përkujdesja dhe sakrifica. Në shumicën e rasteve, kjo është një lidhje e fortë dhe e bukur, ku nëna bën gjithçka për të mbrojtur dhe rritur fëmijën e saj.
Por natyra nuk funksionon gjithmonë sipas emocioneve që ne njerëzit i njohim. Në botën shtazore, ekzistojnë raste kur nëna braktis të vegjlit e saj, madje edhe menjëherë pas lindjes. Një sjellje që mund të duket e ashpër apo e pakuptueshme, por që në fakt ka arsye të forta mbijetese.
Amësia është një periudhë sfiduese, si për njerëzit ashtu edhe për kafshët. Në shumë specie, kujdesi për të vegjlit kërkon energji, kohë dhe burime të mëdha. Për shembull, kangurët mbajnë të vegjlit e tyre në qese për muaj të tërë, gorillat kujdesen për ta për vite, ndërsa delfinët i ushqejnë për një periudhë të gjatë. Të gjitha këto kërkojnë një angazhim të madh nga nëna.
Megjithatë, kur kushtet bëhen të vështira si mungesa e ushqimit, sëmundjet apo rreziku për jetën – disa nëna detyrohen të marrin vendime ekstreme. Në këto raste, braktisja e të vegjlit mund të jetë një mënyrë për të mbijetuar vetë dhe për të pasur mundësi riprodhimi në të ardhmen.
Në situata të tjera, instinkti i mbijetesës i shtyn nënat të përqendrohen vetëm te pasardhësit më të fortë. Nëse lindin disa të vegjël, nëna mund të braktisë më të dobëtin për të rritur shanset e mbijetesës për të tjerët. Ky është një mekanizëm natyror që synon të minimizojë humbjet.
Po ashtu, mungesa e burimeve, si qumështi i pamjaftueshëm, mund ta detyrojë nënën të bëjë zgjedhje të vështira. Në vend që të rrezikojë jetën e të gjithëve, ajo “investon” tek ata që kanë më shumë mundësi të jetojnë.
Një faktor tjetër i pazakontë është ndërhyrja njerëzore. Në disa raste, nëse një kafshë ndien aromë të huaj tek i vogli i saj për shembull nga kontakti me njerëzit ajo mund të mos e njohë më dhe ta refuzojë.
