Pas tërmetit tragjik të 6 shkurtit dhe mijëra personave nën rrënoja, rreth 73 vetë personel mjekësor dhe specialistë të kërkim-shpëtimit të lidhur me Ministrinë Shqiptare të Mbrojtjes dhe Agjencinë Kombëtare të Mbrojtjes Civile, morën pjesë në operacionet e ndihmës në Turqinë jugore.
Vullnetarët shqiptarë sakrifikuan për të dhënë ndihmën e tyre dhe mbërritën në vendngjarje, në një situatë aspak të këndshme për t’u parë dhe shumë tragjike për t’u përjetuar nga afër.
Ata panë nga afër grumbuj ndërtesash të shkatërruara, persona të lënduar, lot familjarësh apo të pafajshëm të pajetë, tragjedi që të gdhendet përjetë në memorie.
Disa prej përjetimeve rrëqethëse i kanë rrëfyer vetë anëtarët e ekipit shqiptar të shpëtimit: “Na shikonin në dritë të syrit sikur ishim shpëtimtarët e vetëm”.
“Momenti më prekës ishte përqafimi i përjetshëm nën rrënoja i një babai dhe djalit të tij. Ishte si ai kujdesi i përditshëm i babait ndaj fëmijës në jetë, me dashuri. U kthyem në dëshmitarë të këtij përqafimi pafund,”-u shpreh Nebi Muçaj.
Drejtuesi i ekipit, Muçaj kujton dhe një tjetër çast drithërues; atë kur gjetën foton e një çifti të ri, të porsamartuar; foto që i ishte skalitur tashmë në kujtesë.
“Ajo foto më drithëroi zemrën, në atë moment mendova se jeta është e shenjtë dhe e përkohshme. Duke parë atë lumturi, atë buzëqeshje mes rrënojash, gurët që kishin rënë mbi atë foto, më vuri në mendime,”-vazhdoi Muçaj.
Një tjetër anëtar i ekipit, Bujar Rapo, tregoi se punën e nisnin me shprehjen “mbill një pemë, jep një jetë”, duke thënë: “Mund të shpëtojmë një jetë duke hequr një gur”.
Me aq sa mundën, heronjtë tanë shpëtuan jetë dhe dhanë ndihmën e tyre në Turqi, për të cilën sot i shprehim mirënjohje të pafundme!
