Ndonjëherë për të kuptuar Shqipërinë nuk të duhen analiza, as konferenca, as statistika. Mjafton të shohësh një djalë që del nga komisariati, i cili flet si dikush që ka dalë nga një përvojë që nuk ia uron askujt.
Kevin Muçllari nuk është unik. Për fat të keq nuk është as përjashtim. Ai është thjesht rasti që na ra përpara syve këto ditë. Ka plot të tjerë që nuk i filmon kamera, që nuk i pret askush jashtë me pyetje. Por tani ishte radha e tij për të treguar se sa shpejt bëhesh “problem” në këtë vend sapo ‘ngre’ kokën.
Gjithçka filloi në mbledhjen e Këshillit Bashkiak të Pogradecit, aty ku vendosej fati i 34.660 hektarëve të Çërravës. Fshatarët ishin aty sepse tokën e vlerësojnë si jetesë, jo si shifër. Dhe kur një vendimmarrje prek jetesën tënde, është e natyrshme të flasësh. Mirëpo kur kryebashkiaku ua ktheu kundërshtimet me fjalën “teka”, situata agravoi. Këshilltari Engjëll Shyti u ngrit nga tavolina, më tej erdhi edhe përplasja fizike me Muçllarin që guxoi të kundërshtonte duke argumentuar mendimin e tij.
Këtu pushteti e do që situata të përshkallëzohet. Sa herë ka një konflikt, sa herë që zëri i banorit ngrihet pak më fort, zgjidhja është tipike: Blije! Nëse nuk blihet, bëji presion! Shoqëroje. Vendosi prangat. Bëje shembull. Të gjithë e dimë se shteti shqiptar e ka sport ta thyejë qytetarin, që ai të mos e guxojë më kundërshtimin.
Me Kevin ndodhi e dyta, nuk u ble por iu bë presion. Ai u mor nën akuzën “goditje për shkak të detyrës”, edhe pse më vonë vetë gjykata pranoi se arrestimi ishte i paligjshëm.
Tre ditë megjithatë i kaloi brenda.
“Orë të gjata, të dhimbshme, e kam përjetuar shumë rëndë psikologjikisht. Nuk e prisja të jem i burgosur sepse nuk bëra diçka që duhet të burgosesha.”
Nuk ka nevojë të shpjegojë më shumë. Cilido që ka jetuar në këtë vend e kupton çfarë fshihet pas fjalive të shkurtra. Rrallë njeriu del nga komisariati dhe i dridhen duart nga “gabimi procedurial”. Presioni nuk tingëllon me sirena. Presioni duket te sytë, te mënyra si merr frymë, te duart e zëri që dridhen dhe sytë gati në përlotje. Në Shqipëri rri gjithmonë ajo perde e padukshme: ka gjëra që qytetari nuk i thotë publikisht. I nënkupton. Dhe ne i kuptojmë.
Pushteti të do të poshtëruar. Që të tjerët të shohin e të tremben. Që nga komunizmi e deri më sot, nuk ka ndryshuar shumë. I njëjti reagim ndaj zërit që nuk pajtohet. Një kulturë frike, e ushqyer me vite, e cila funksionon vetëm për një arsye: sepse qytetarët shpesh lodhen, dorëzohen, e lënë.
Por jo të gjithë. Dhe jo gjithmonë. E Kevin, sado i tronditur, tha diçka që nuk është e vogël: se kauzën nuk do ta lërë. Se do të vazhdojë ta ndjekë me mjete të ligjshme. Që do të thotë se presioni nuk e theu, por vetëm e ekspozoi shtetin edhe një herë.
Në Shqipëri mjafton një fjalë, një kundërshtim, një protestë e vogël, që shteti të të shohë si rrezik. Nuk vonon, të blen, ose të kërcënon. Në vend që të jetë i yti, vetë shteti yt bëhet kundër teje…
