Një mik i imi vjen tek unë për të pirë një kafe bashkë, ulemi dhe bisedojmë për jetën.
“Po shkoj të laj pak pjatat që janë në lavaman. Një minutë dhe kthehem shpejt”, i them unë.
Ai më sheh sikur t’i kisha thënë se po shkoj të ndërtoj një anije kozmike. Më sheh me admirim dhe me pak mëdyshje dhe më thotë:
“Sa mirë që e ndihmon gruan, kur unë e bëj gruaja ime nuk e vlerëson. Lava dyshemenë javën e shkuar, nuk më tha as “faleminderit”.
U ula pranë tij dhe i shpjegova që unë nuk e ndihmoj gruan time. Si rregull, gruaja ime nuk ka nevojë për ndihmë, ka nevojë për një ortak.
Unë jam ortaku i saj në shtëpi dhe si pasojë ndahen edhe detyrat. Unë nuk e ndihmoj gruan time për të pastruar shtëpinë, sepse aty jetoj edhe unë dhe duhet të pastroj edhe unë.
Unë nuk e ndihmoj gruan time për të gatuar, sepse edhe unë kam nevojë për t’u ushqyer dhe gatuaj edhe unë.
Unë nuk e ndihmoj gruan time për të larë pjatat pas darkës, sepse këto pjata i kam përdorur edhe unë.
Unë nuk e ndihmoj gruan time me fëmijët, sepse janë edhe fëmijët e mi dhe unë duhet të bëj rolin e bashkëshortit dhe babait.
Unë nuk e ndihmoj gruan të hekurosë rrobat, sepse ato janë edhe rroba të miat dhe të fëmijëve tanë.
Unë nuk jam ndihmë në shtëpi, jam pjesë e shtëpisë.
E sa i takon çështjes së vlerësimit e pyeta se kur ka qenë hera e fundit që kur gruaja e tij ka pastruar shtëpinë, larë pjatat, larë fëmijët, ndërruar çarçafët që ai i ka thënë asaj: “Faleminderit!”.
A nuk të duket e çuditshme?
Kur ti njëherë në shekull ke larë dyshemenë prisje si minimum një falënderim nga bashkëshortja.
Përse? E ke menduar ndonjëherë mik? Mos ndoshta sepse je mësuar që gjithçka e tillë të ndodhë pa patur nevojë që ti të lëvizësh një gisht?
Atëherë vlerëso siç ke dëshirë të të vlerësojnë! Ndaj nga sot sillu si një shok i vërtetë, jo si një mik që vjen, ha, lahet dhe ikën! Ndihu dhe sillu si në shtëpinë tënde!
Burimi: Donne.co
