Prichard Colón, ish-boksieri portorikan historia tragjike e të cilit tronditi botën e sportit, është ndarë nga jeta në moshën 33-vjeçare. Lajmi u konfirmua nga babai i tij, Richard Colón, më shumë se një dekadë pas ndeshjes fatale që i ndërpreu karrierën dhe i ndryshoi përgjithmonë jetën. Shkaku i saktë i vdekjes nuk është bërë ende publik.
Dikur një prej talenteve më premtuese të boksit portorikan, Colón kishte përpara një karrierë që dukej se po shkonte drejt majave. Para natës që do të ndryshonte gjithçka, ai kishte zhvilluar 16 ndeshje si profesionist dhe i kishte fituar të gjitha, 13 prej tyre me nokaut.
Por më 17 tetor 2015, kur ishte vetëm 23 vjeç, gjithçka mori një tjetër drejtim.
Colón u ngjit në ring në Fairfax të Virginias për t’u përballur me Terrel Williams. Gjatë ndeshjes, ai mori në mënyrë të përsëritur goditje në pjesën e pasme të kokës, të njohura në boks si “rabbit punches” dhe të ndaluara nga rregullat e sportit.
Colón u ankua disa herë për goditjet. ESPN, në një investigim të mëvonshëm kushtuar rastit, raportoi se në raundin e shtatë ai u rrëzua pas një goditjeje në pjesën e pasme të kokës dhe qafës. Gjatë ndeshjes ai komunikoi edhe shqetësimet e tij, përfshirë marramendjen, por dueli vazhdoi.
Në fund të raundit të nëntë ndodhi një tjetër episod i pazakontë. Ekipi i Colón mendoi se ndeshja kishte përfunduar dhe i hoqi dorezat. Kjo çoi në skualifikimin e tij dhe humbjen e parë të karrierës.
Vetëm se pak minuta më vonë, askush nuk do të mendonte më për rezultatin.
Gjendja e 23-vjeçarit nisi të përkeqësohej. Pasi u largua nga ringu, ai volli dhe më pas humbi ndjenjat në dhomat e zhveshjes.
U transportua me urgjencë në spital, ku mjekët zbuluan se kishte pësuar një hematomë subdurale, një gjakderdhje të rëndë në tru. Colón iu nënshtrua një ndërhyrjeje kirurgjikale emergjente për të lehtësuar presionin dhe ënjtjen në tru.
Më pas ra në koma.
Do të kalonin 221 ditë, më shumë se shtatë muaj, përpara se Prichard Colón të dilte nga koma.
Kur u zgjua, jeta që njihte nuk ekzistonte më.
Boksieri që vetëm disa muaj më parë po ndërtonte një rekord të pamposhtur dhe ëndërronte majat e sportit kishte pësuar dëmtime të rënda cerebrale. Karriera e tij përfundoi atë natë, ndërsa nisi një betejë krejt tjetër, këtë herë larg ringut.
Familja e tij u bë pjesë e pandashme e kujdesit dhe rehabilitimit. Nëna e tij, Nieves, u kujdes për të për vite me radhë, ndërsa në rrjetet sociale familja publikonte herë pas here momente nga përparimi i tij.
Me kalimin e viteve pati shenja përmirësimi. Colón mund të reagonte ndaj disa komandave dhe familja punoi edhe me teknologji që e ndihmonte në komunikim. Por ai nuk u rikuperua kurrë plotësisht nga dëmtimi cerebral që pësoi në vitin 2015.
Historia e tij nuk mbeti vetëm një tragjedi sportive. Ajo u kthye gjithashtu në një çështje mbi sigurinë e boksierëve, përgjegjësinë e personave rreth ringut dhe mënyrën se si u menaxhua ndeshja atë natë.
Në vitin 2017, prindërit e Colón ndërmorën një betejë ligjore duke kërkuar më shumë se 50 milionë dollarë dëmshpërblim, me pretendime për neglizhencë që përfshinin mjekun e ndeshjes dhe organizatorët. Sipas raportimeve të fundit, beteja ligjore nuk kishte marrë ende një zgjidhje përfundimtare.
Edhe Terrel Williams, kundërshtari i tij në atë ndeshje, foli më vonë për tragjedinë. Ai deklaroi se lutej për Prichard çdo ditë dhe se nuk kishte pasur kurrë qëllim që t’i shkaktonte një dëmtim të tillë.
Ndërkohë Colón vazhdoi betejën e tij për më shumë se një dekadë, i rrethuar dhe i përkujdesur nga familja.
Historia e tij preku thellë edhe komunitetin ndërkombëtar të boksit. Colón u nderua nga WBC si kampion nderi, ndërsa pas lajmit për vdekjen e tij kanë ardhur reagime dhe homazhe nga organizata dhe figura të sportit.
Më 13 gusht 2026, 11 vjet pas asaj nate që ndau jetën e tij në dy pjesë, erdhi lajmi i trishtë: Prichard Colón u nda nga jeta në moshën 33-vjeçare.
Prichard Colón hyri në atë ring në moshën 23-vjeçare si një boksier i pamposhtur, me 16 fitore dhe një karrierë të tërë përpara. Ai nuk doli më kurrë prej tij si i njëjti njeri.
Për 11 vitet që pasuan, historia e tij nuk ishte më ajo e fitoreve dhe nokautëve, por e një beteje shumë më të gjatë jashtë ringut, e një familjeje që nuk u largua asnjëherë nga krahu i tij dhe e një nate që mbetet një nga kapitujt më të dhimbshëm të boksit modern.
