Ilaçi i parë që ngadalëson shkatërrimin e trurit për të prekurit me Alzheimer, e njohur si forma më e shepeshtë e harresës, është shpallur nga shkencëtarët si “një zbulim i rëndësishëm”.
Zbulimi i kërkimit përfundon dekadat e dështimit dhe tregon se një epokë e re e barnave për trajtimin e Alzheimerit – forma më e zakonshme e demencës – është e mundur.
Megjithatë, ilaçi ka vetëm një efekt të vogël dhe ndikimi i tij në jetën e përditshme të njerëzve është i diskutueshëm.
Ilaçi funksionon vetëm në fazat e hershme të sëmundjes, kështu që shumica do të humbisnin pa një revolucion në zbulimin e tij. Lecanemab sulmon beta-amyloid (e quajtur gunga ngjitëse)- që grumbullohet në trurin e njerëzve të prekur Alzheimer
Për një fushë mjekësore të mbushur me “zhgënjim”, disa i shohin këto rezultate provash si një pikë kthese triumfuese.
“Alzheimer’s Research UK” tha se gjetjet ishin “të rëndësishme”. Prof. John Hardy, tha se gjetja ishte “historike” dhe ishte optimist duke thënë se, “ne po shohim fillimin e terapive të Alzheimerit”.
Tara Spires-Jones, nga Universiteti i Edinburgut, tha se rezultatet ishin “një punë e madhe sepse ne kemi pasur një shkallë dështimi 100% për një kohë të gjatë”.
Aktualisht, njerëzve me Alzheimer u jepen ilaçe të tjera për të ndihmuar në menaxhimin e simptomave të tyre, por asnjëra nuk ndryshon rrjedhën e sëmundjes.
Lecanemab është një antitrup – si ato që trupi prodhon për të sulmuar viruset ose bakteret – që është krijuar për t’i thënë sistemit imunitar të pastrojë amiloidin nga truri.
Amyloid është një proteinë që grumbullohet në hapësirat midis neuroneve në tru dhe formon pllaka dalluese që janë një nga shenjat dalluese të Alzheimerit.
Testi në shkallë të gjerë përfshiu 1795 vullnetarë që vuajnë nga Alzheimer në fazën e hershme. Infuzionet e lecanemabit jepeshin çdo dy javë.
Rezultatet, të paraqitura në konferencën e provave klinike mbi sëmundjen e Alzheimerit në San Francisko dhe të botuara në New England Journal of Medicine, nuk janë një kurë mrekullie. Sëmundja vazhdoi t’u grabiste njerëzve fuqinë e trurit, por kjo rënie u ngadalësua me rreth një të katërtën gjatë rrjedhës së 18 muajve të trajtimit.
Të dhënat po vlerësohen nga rregullatorët në SHBA, të cilët së shpejti do të vendosin nëse lecanemab mund të miratohet për përdorim më të gjerë. Zhvilluesit – kompanitë farmaceutike Eisai dhe Biogen – planifikojnë të fillojnë procesin e miratimit në vende të tjera vitin e ardhshëm.
David Essam, i cili është 78 vjeç dhe nga Mbretëria e Bashkuar, mori pjesë në gjyqin ndërkombëtar.
Sëmundja e tij Alzheimer do të thoshte se ai duhej të hiqte dorë nga puna si zdrukthëtar – ai nuk mund të mbante më mend se si të ndërtonte një kabinet apo të përdorte mjetet e tij. Ai tani përdor një orë dixhitale pasi nuk mund ta dallojë kohën duke përdorur një ore.
Ka më shumë se 55 milionë njerëz në botë si David dhe numrat me sëmundjen e Alzheimerit parashikohet të kalojnë 139 milionë deri në vitin 2050.
Prof Spires-Jones tha se ilacci jep një “efekt të vogël” në sëmundje, por “ai do ta merrte”.
Megjithatë përdorimi i ilaccit ka edhe rreziqe. Skanimet e trurit treguan rrezikun e gjakderdhjes së trurit (17% e pjesëmarrësve) dhe ënjtjes së trurit (13%). Në përgjithësi, 7% e njerëzve të cilëve iu dha droga duhej të ndalonin për shkak të efekteve anësore.
