Dy muaj pas martesës me Callum Turner, Dua Lipa ka hapur një dritare të rrallë në jetën e saj private. Në një intervistë të gjatë për kopertinën e shtatorit të Vogue Italia, ylli shqiptar i muzikës botërore ka folur për martesën, dashurinë, familjen, raportin me Italinë, karrierën, rrjetet sociale, librat dhe mënyrën se si e sheh jetën tani që ka hyrë në një kapitull të ri.
Dhe në qendër të gjithçkaje duket se është një Dua më e qetë. Ende ambicioze, gjithmonë në lëvizje, por shumë më pak e interesuar për perfeksionin.
Historia nis, në një farë mënyre, me Training Season. Kënga u shkrua në vitin 2023 dhe u publikua në fillim të 2024-s, ndërsa Dua këndonte për dëshirën për të gjetur dashurinë e vërtetë. Vetë këngëtarja ka pranuar se duhet të jetë e kujdesshme me gjërat që dëshiron, sepse, siç thotë ajo, “pothuajse gjithmonë bëhen realitet”.
Në korrik 2024 ajo bëri publike lidhjen me aktorin Callum Turner. Dy vite më vonë, ai u bë bashkëshorti i saj.
Për ditën e martesës, Dua e përmbledh gjithçka me një fjalë: “magjike”.
Çifti kishte marrë shumë këshilla përpara dasmës, por vendosi të mbante mend vetëm dy prej tyre: ta përjetonin festën sikur të ishin edhe vetë të ftuar, pa u stresuar nga roli i nuses dhe dhëndrit, dhe gjatë gjithë festës të kërkonin vazhdimisht njëri-tjetrin mes njerëzve, në mënyrë që të mos e humbnin njëri-tjetrin nga sytë.
Pikërisht kjo, sipas Duas, bëri që të krijonin shumë kujtime së bashku gjatë festës.
Pas ceremonisë civile në Londër, festimet vazhduan për tre ditë në Palermo. Zgjedhja e Italisë nuk ishte rastësi. Dua ka prej kohësh një marrëdhënie të veçantë me vendin, ndërsa shumë prej miqve të saj më të afërt janë italianë.
Madje këngëtarja tregoi edhe një detaj të pazakontë: astrologia e saj merret me astrokartografi dhe sipas hartës së saj, Italia është një nga vendet ku Dua gjen më shumë qetësi dhe mirëqenie.
Për të, kjo ishte një lloj konfirmimi i lidhjes që kishte ndier prej kohësh me Italinë.
Muaji i mjaltit vazhdoi mes Bregut të Amalfit, Romës dhe Siçilisë, ndërsa shumë prej momenteve Dua i ndau edhe me miliona ndjekësit e saj.
Por pavarësisht 88 milionë ndjekësve në Instagram, ajo thotë se e ka të qartë kufirin mes asaj që dëshiron të ndajë dhe asaj që dëshiron ta mbajë vetëm për vete.
Kur kalojnë disa ditë pa publikuar, pranon se ndonjëherë ndien atë që e quan “posting anxiety”. Zgjidh fotot që i pëlqejnë më shumë, i publikon pa i analizuar pafund dhe më pas thjesht del nga aplikacioni.
Një nga fotografitë më të shpërndara të verës ishte ajo ku Dua shfaqej me fanellën e Napolit.
“E dua Napolin dhe e dua stilin italian,” ka treguar ajo, duke përmendur Mina-n dhe Raffaella Carrà-n si dy figura legjendare që kanë ndikuar fort në imagjinatën e saj artistike.
Kjo lidhje me kulturën e vendeve ku performon u pa edhe gjatë turneut të fundit, kur Dua vendosi të këndonte një këngë vendase në secilën ndalesë. Në Milano zgjodhi A far l’amore comincia tu të Raffaella Carrà-s.
Sot ajo e pranon se ishte një zgjedhje me rrezik: duhej të këndonte çdo mbrëmje në një gjuhë tjetër dhe të zgjidhte mes mijëra këngësh atë që mund të krijonte lidhjen e duhur me publikun.
Disa vite më parë, thotë Dua, nuk do ta kishte bërë.
Arsyeja? Perfeksionizmi.
Në të 20-at ishte shumë më e fiksuar pas idesë që gjithçka të ishte perfekte. Tani, në moshën 31-vjeçare, thotë se kërkon diçka tjetër: gjëra më njerëzore, më reale dhe më autentike. Me kalimin e kohës ka mësuar të jetë më tolerante me veten dhe ta pranojë paparashikueshmërinë e jetës.
Dhe mbi të gjitha, thotë se tani po argëtohet shumë më tepër.
Këtë energji e lidh drejtpërdrejt me familjen.
Prindërit e saj, Anesa dhe Dukagjin Lipa, janë shqiptarë të Kosovës që u zhvendosën në Londër në vitin 1992. Pas përfundimit të luftës, familja u rikthye në Prishtinë.
Dua kujton se në Kosovë ndihej shumë mirë, por ëndrra për muzikën e shtyu të merrte një vendim të jashtëzakonshëm për moshën e saj. Vetëm 15 vjeç, ajo u kthye e vetme në Londër sepse besonte se qyteti ku kishte lindur mund t’i ofronte më shumë mundësi.
Prindërit i besuan.
Dhe pikërisht ky besim, sipas saj, e ndryshoi edhe marrëdhënien mes tyre: nga prindër me të cilët kishte një raport shumë të afërt, ata u kthyen në miqtë e saj më të mirë.
Pasi mbaroi shkollën, Dua mori një vit pushim, punoi si kamariere dhe ndërkohë dërgonte demo të këngëve të saj kudo ku mundej.
Në moshën 17-vjeçare njohu stylist-in Lorenzo Posocco, një prej njerëzve që do të bëhej vendimtar për identitetin e saj vizual.
“Për mua është familje,” thotë Dua për të.
Ajo e përshkruan marrëdhënien e tyre krijuese sikur të kishin të njëjtin tru: kuptojnë të njëjtën logjikë estetike, por njëkohësisht mendojnë edhe praktikisht për veshjet me të cilat Dua duhet të performojë dhe kërcejë për orë të tëra.
Moda, në fakt, është një tjetër hapësirë ku Dua luan vazhdimisht me identitetin.
E njëjta gjë vlen për flokët. Ka qenë bionde, flokëkuqe dhe me flokë të shkurtër, por sot thotë se versioni ku ndihet më shumë vetvetja është ai me flokët e gjatë dhe të errët.
Ajo e përshkruan veten si pragmatike dhe si dikë që urren të humbasë kohë, por kjo nuk e pengon të eksperimentojë me imazhin.
Në rrjetet sociale, fansat madje kanë një tjetër kërkesë për të: Dua Lipa si Wonder Woman.
Dhe ndoshta nuk është aq e çuditshme. Përveç muzikës, ajo ka hyrë në botën e kinemasë, modës, kurimit kulturor dhe aktivizmit.
Por Dua nuk i sheh këto si identitete të ndara.
“Janë të gjitha mënyra të ndryshme përmes të cilave shpreh veten. Janë pjesë e historisë sime.”
Pavarësisht gjithë këtyre angazhimeve, ajo thotë se nuk ndihet e mbingarkuar. Ka mësuar të krijojë ekuilibër mes punës, pasioneve dhe familjes.
Ambicien nuk e ka lënë kurrë mënjanë.
Dhe këtu rikthehet sërish Callum Turner.
Dua thotë se ndihet me fat që ka në krah një njeri që e do punën po aq sa ajo. Ata e kuptojnë dhe e mbështesin njëri-tjetrin. Për më tepër, kur nuk është në turne, puna e saj i jep një liri të veçantë: për të shkruar apo regjistruar muzikë, studioja mund të jetë kudo ku ndodhet Callum.
Pavarësisht jetës në lëvizje të vazhdueshme, Dua ka mësuar të krijojë rutina kudo që ndodhet. Kjo e ndihmon të ngadalësojë ritmin dhe të rilidhet me veten, edhe kur zgjohet çdo ditë në një qytet tjetër.
Dhe ka një mënyrë shumë të thjeshtë për t’u shkëputur: librat.
“Preferoj të marr një libër në dorë sesa telefonin.”
Lexon mes hoteleve, aeroporteve, stadiumeve dhe studiove, madje edhe gjatë udhëtimeve me makinë.
Dashuria për librat, ushqimin dhe udhëtimet ishte pjesë e frymëzimit për krijimin e Service95, platformës së saj kushtuar kulturës, stilit dhe shoqërisë. Një nga projektet kryesore të platformës është klubi i librit.
Çdo muaj Dua krijon një listë me shkrimtarët që do të dëshironte të ftonte në podcast dhe ekipi i kontakton. Mes emrave që kanë pranuar janë Paul Murray, Zadie Smith, Ocean Vuong dhe Roxane Gay.
Nga librat, biseda kalon te aktivizmi dhe feminizmi.
Për Duan, çdo brez përballet me sfidat e veta dhe diskutimi mbi feminizmin vazhdon të evoluojë. Ajo beson se është e rëndësishme të krijohet një ndjenjë komuniteti dhe që ky komunitet të vazhdojë të ushqehet.
Pavarësisht sfidave, ajo zgjedh optimizmin dhe beson se drejtimi është ai i duhuri.
Një tjetër vlerë themelore për të është mirësia.
Dua beson se mënyra si sillemi me njerëzit tregon shumë qartë se ku qëndron zemra jonë. Për të ka rëndësi të largohet nga një ambient duke lënë pas një përshtypje të mirë, të ndërtuar mbi respektin.
Ideja e saj është e thjeshtë: ajo që i jep botës, në një mënyrë apo tjetër, kthehet tek ti.
Në listën e gjërave nga të cilat nuk dëshiron të heqë dorë janë gjithashtu kurioziteti, guximi dhe dëshira për të mësuar.
“Nuk mendoj kurrë se jam personi më inteligjent në dhomë.”
Por ndoshta filozofia që përmbledh më mirë Dua Lipën e sotme vjen në vetëm pak fjalë:
“I want a life that’s full but not busy.”
Një jetë e plotë, por jo e mbingarkuar.
Sepse, sipas saj, suksesi nuk është vetëm puna apo arritjet profesionale; suksesi është edhe jeta që ndërton rreth tyre.
Dhe në atë jetë, Callum duket se ka zënë tashmë vendin më të rëndësishëm.
“Ndihem si në shtëpi kudo që është bashkëshorti im.”
Martesa duket se mund të ndikojë edhe në kapitullin e ardhshëm muzikor të Dua Lipës.
Dikur frymëzimin e gjente te kërkimi i dashurisë, dëshira për ta gjetur atë dhe zemra e thyer. Sepse, siç shpjegon ajo, dhimbja e një zemre të thyer është një emocion shumë i fortë dhe “i zhurmshëm”.
Por tani pyetja ka ndryshuar.
Dua nuk kërkon më të kuptojë vetëm si ndihet mungesa e dashurisë. Ajo dëshiron të eksplorojë çfarë ndodh pasi e ke gjetur vërtet atë.
E tërheqin kompleksitetet e përditshme të një marrëdhënieje, momentet e saj më të qeta dhe ato gjëra të vogla që zakonisht nuk bëjnë shumë zhurmë.
Nëse Training Season ishte kënga e kërkimit, Dua Lipa duket se ka hyrë tashmë në një epokë krejt tjetër.
Dashurinë që kërkonte e ka gjetur. Tani dëshiron të zbulojë historinë që vjen pas saj.
