Përshëndetje! Jam një vajzë 17 vjeçare dhe muajt e fundit kam qenë shumë keq. Sikur e kam humbur sensin e jetës dhe e vetmja gjë që dua është të rri vetëm. Ndihem vazhdimisht e trishtuar dhe në depresion dhe sikur çdo gjë rreth meje është gabim. Sikur unë vetë jam gabim. Shoh shumë filma vazhdimisht, duke qenë se vetëm aty arrij të gjej veten dhe sa më shumë filma shoh aq më shumë trishtohem për faktin që jetoj një jetë të mërzitshme dhe se asnjëherë s’do arrij të kem atë që ata në filma kanë. Dua shumë që thjesht të gjej personin e duhur dhe të jem vërtetë e lumtur, por jo sikur vajzat e sotme pretendojnë se janë. Nuk më tërheq aspak jeta e luksit. Asnjë aktivitet nuk më bën të lumtur. E vetmja gjë që dua është të rri vetëm dhe njerëzit më ngrenë nervat. Më vjen të qaj vazhdimisht pa arsye, kudo.
Përshëndetje e dashur lexuese!
E kuptoj sa e vështirë është për ty të jetosh prej mujash me këto shqetësime. Në një moshë eksplorimi, kurioziteti dhe ndërtimi shoqërish, në moshën e formimit të identitetit në përgjigje të pyetjes “Kush jam unë”, ti përjeton shqetësime që të trazojnë e ta bëjnë të vështirë gjetjen e një përgjigjeje. Në jetë na ndodhin ngjarje, të cilat mund ta na çojnë gradualisht në përjetime të tilla, mendime, emocione dhe ndjesi negative. Në letër, ti nuk e specifikon nëse të ka ndodhur ndonjë ngjarje e vështirë gjatë muajve të fundit kur të filluan shqetësimet. Megjithatë, në shumë raste të tjera, mundet të mos ndodhë asnjë ngjarje madhore apo tronditëse dhe ne thjesht fillojmë të ndihemi keq dhe kjo gjendje vazhdon. Nëse është kështu, pra, nëse ti fillove të ndiheshe e trishtuar pa ndonjë arsye të dukshme dhe kjo gjendje vazhdoi për disa kohë, atëherë duhen kërkuar lidhje të tjera mes shqetësimeve dhe ngjarjeve që mund të kenë ndodhur më herët në jetën tënde apo me mënyrën tënde të rritjes.
Kjo gjendje mund të jetë e përkohshme, ndaj duhet të gjesh mënyra për ta përballuar atë dhe dalësh fitimtare prej saj. Nëse të pëlqejnë filmat, atëherë mundohu të gjesh filma të përshtatshëm dhe edukues, që të të ndihmojnë në përballimin e gjendjes. Ose libra edukues. Mirëpo, gjëja më e rëndësishme është që të flasësh me dikë. A ke një person brenda familjes me të cilin mund të flasësh dhe të marrësh mbështetje? A ke një shok ose shoqe të afërt, që mund të të mbështesë dhe me të cilin mund të flasësh hapur? Mbështetja emocionale nga njerëzit e afërt është shumë e rëndësishme në këto momente. Fillo dhe mendo për gjërat që vërtet dëshiron të bësh në jetë dhe puno për t’i arritur. E kuptoj që mund të jetë e vështirë, sepse më thua që të ka humbur interesi dhe nuk merr më kënaqësi nga aktivitetet. Megjithatë, kushdo, sado keq të ndihet me veten dhe me botën, e ka dikë ose diçka ku e gjen forcën për të vazhduar përpara. Në moshën tënde, është shumë e rëndësishme mbështetja nga njerëzit e dashur, që mund të të orientojnë në kërkimin dhe gjetjen e vetes. Vetja është një proces, nuk ndërtohet brenda një dite, por do shumë kohë. Shumë adoleshente përjetojnë boshllëk, sepse ndiejnë se nuk janë aty ku duhet të jenë. Kjo vjen prej krahasimit social, pra, krahasimit me të tjerët. Mirëpo, kur e krahasojmë veten me njerëz që mund të jenë shumë më të mirë se ne, ndihemi të trishtuar dhe të pamjaftueshëm.
Po të them diçka të rëndësishme: ti je unike, ke historinë tënde, potencialet dhe dëshirat e tua. Mundohu të punosh për t’i zbuluar ato dhe mos u krahaso me ato që sheh në filma. Arratisja nga realiteti përmes filmave ose mënyrave të tjera mund të të japë një ndjesi lehtësimi të përkohshme, por nuk është zgjidhje. Kërkimi i dikujt që ti e quan “personi i duhur” bëhet akoma më e vështirë në këtë gjendje, sepse nëse nuk e do veten për atë që je, askush nuk do të të dojë vërtet. Ndaj, zgjidhja mbetet tek afrimi me njerëzit që të duan dhe të mbështesin dhe te kryerja e aktiviteteve që të japin kuptim. Kushdo mundet që t’ia dalë mbanë. Nëse kjo gjendje vazhdon, pavarësisht përpjekjeve që do të bësh, mund të kërkosh ndihmë profesionale.
Fundjavë të bukur!
*Lediona Braho, psikologe klinike
Për Iconstyle.al
