Industria e idhujve është një shtyllë qendrore e kulturës japoneze të argëtimit , me kompanitë që investojnë burime të mëdha në forcimin e marrëdhënieve me fansat. Megjithatë, konkurrenca e ashpër midis mijëra artistëve i çon disa drejt praktikave ekstreme për t’u dalluar dhe për të mbajtur audiencën e tyre.
Kohët e fundit, mediat japoneze raportuan se Harida Matsumoto , një idhull i muzikës underground nga Prefektura Wakayama, shkaktoi debat të nxehtë duke u ofruar fansave të saj mundësinë të nuhasnin sqetullat e saj pas performancave.
Fotot që qarkulluan në internet dhe u bënë virale tregojnë Matsumoton duke ngritur duart lart, duke u lejuar burrave të afrohen në vendngjarje, duke shkaktuar një valë kritikash nga publiku i gjerë.
Ndryshe nga idhujt e zakonshëm që mbështeten nga kompani të mëdha marketingu, artistët e muzikës underground si Matsumoto po luftojnë një betejë të përditshme për mbijetesë. Ata zakonisht performojnë në teatro të vegjël, qendra komunitare dhe qendra tregtare, duke u përpjekur të ndërtojnë një bazë fansash me çdo mjet të mundshëm.
Shumë e akuzojnë Matsumoton se po shkon shumë larg në përpjekjen e saj për të kënaqur fansat e saj fanatikë, por disa analistë argumentojnë se ky veprim i dëshpëruar tregon problemet me të cilat përballen idhujt e këtij niveli. Shumica e këtyre artistëve fitojnë më pak para se një punonjës mesatar zyre dhe detyrohen të ruajnë iluzionin e të qenit të lirë dhe të disponueshëm, ndërkohë që janë vazhdimisht nën presion për të kënaqur audiencën e tyre.
