Kapja e Nicolas Maduros nga ushtria amerikane dhe transferimi i tij në tokën amerikane për t’u përballur me akuza në lidhje me terrorizmin, drogën dhe armët ka shkaktuar debat të nxehtë në lidhje me ligjshmërinë e operacionit, si sipas ligjit amerikan ashtu edhe atij ndërkombëtar.
Në nivel kombëtar, vetëm Kongresi ka autoritetin për të shpallur luftë. Sekretari i Shtetit Marco Rubio pranoi se Kongresi nuk ishte informuar paraprakisht për operacionin. Megjithatë, presidenti i SHBA-së është komandant i përgjithshëm i forcave të armatosura dhe, me kalimin e kohës, qeveritë e të dyja palëve kanë justifikuar veprime të kufizuara ushtarake kur janë konsideruar të nevojshme në interesin kombëtar.
Sipas ligjit ndërkombëtar, përdorimi i forcës është i ndaluar në marrëdhëniet ndërkombëtare, përveç nëse autorizohet nga Këshilli i Sigurimit i OKB-së ose për vetëmbrojtje. Avokatët që folën me Reuters thanë se trafikimi i drogës dhe aktiviteti i bandave zakonisht nuk konsiderohen konflikte të armatosura që do të justifikonin ndërhyrjen ushtarake. Siç tha profesori i drejtësisë në Universitetin e Kolumbias, Matthew Waxman, “vetëm një ndjekje penale nuk jep autorizim për përdorimin e forcës ushtarake për të përmbysur një qeveri të huaj”.
Megjithatë, ka precedentë për arrestime të të dyshuarve nga SHBA-të në vende të huaja, zakonisht me pëlqimin e autoriteteve lokale. Shembulli më i afërt historik është arrestimi i Gjeneralit Manuel Noriega në Panama në vitin 1989, kur Uashingtoni argumentoi se ai nuk ishte presidenti legjitim dhe thirri mbrojtjen e qytetarëve amerikanë.
Sa i përket pasojave të mundshme, ekspertët vlerësojnë se edhe nëse operacioni konsiderohet i paligjshëm, është e vështirë të mbahen SHBA-të përgjegjëse në praktikë, për shkak të mungesës së mekanizmave efektivë të zbatimit ndërkombëtar.
Siç komentoi Profesori i së Drejtës Kushtetuese Jeremy Paul, “është e vështirë të imagjinohet se si ndonjë organ ligjor mund të vendosë sanksione kuptimplote ndaj qeverisë amerikane”.
