Kur uleni në një kafene në qetësi, secilit i lindin frymëzime të ndryshme. Mund të marrim spunto për ide të reja apo të vazhdojmë rrugën e vjetër. Nga kafenetë e ndryshme të kryeqytetit, ne sapo mësuam se lindi një këngë. Jo nga ato komercialet që do t’i harroni sapo të kalojë vera, por shpirtërore, që na rikujton vlerën e gjërave të thjeshta.
Rrugëtimi i Kristi Karkanaqes deri në këngën e tij të parë nuk ishte i lehtë, por ai na dëshmoi se asgjë nuk është e pamundur.
“Flying High” erdhi për të natyrshëm dhe njëherësh është një këngë kaq e prekshme nga secili prej nesh: “Mund të kënaqesh dhe me gjëra që nuk kanë shumë kosto. Mediat sociale sot po e prishin shumë situatën, se po nuk pate një makinë të shtrenjtë të shkosh në vende luksoze, nuk e ke shijuar veten, nuk kënaqesh. Jeta mund të bëhet shumë e bukur, mjafton të jesh me personin e duhur dhe me pak kosto mund të kënaqesh më shumë”.
Imazhin e Kristit e lidhim me sheshet dhe në fakt aty e ka pikënisjen gjithçka. Arsye logjike mos kërkoni, sepse është e gjitha ndjenjë. Ai dëshiron që të qëndrojë pranë njerëzve dhe mbi të gjitha i pëlqejnë gjërat e sinqerta, gjë që ekrani shpesh nuk ta ofron.
Në intervistën me “Iconstyle.al” Kristi na tregon për arritjen e tij më të madhe, këngën dhe jetën si performues në sheshet e vendit, e përtej tij.
Si u frymëzove për të bërë këngën tënde të parë?
Frymëzimi “Lindi” shumë natyrshëm, Lindi po e përmend dy herë, pasi ideja ishte e Lind Islamit dhe Venerës dy artistë dhe shokë shumë të mirë. Ata i njoha në rrugë shumë rastësisht, pastaj duke ndjekur performancat e tyre “live”. Gjatë bisedave shoqërore më tregoi një “demo” dhe u mundova të bëja pjesën time. Muzika ishte shumë e çiltër, siç është natyra e Lindit dhe pastaj u përpoqa të bëja një tekst. Zakonisht preferoj t’i bëj gjërat vet dhe me njerëz të mirë, por në Shqipëri funksionojnë pak ndryshe gjërat. Kur flet për biznes direkt ke shifrën të parën. Kontaktova dy-tre persona, disa ishin dashamirës, të tjerët nxorën direkt vetëm faturën: “Teksti bën 300 euro, 500 euro”. “Okej do t’i jap, por ti duhet të kuptosh më parë botën time”. Në fund vendosa ta realizoja vet, të ishte kënga ime, t’i shprehja unë ndjenjat. Dhe çdo ditë pija kafe para se të performoja ose kudo ku isha, merrja faturat dhe shkruaja aty inspirimin.
Solle temën e dashurisë, por jo atë tradicionalen…
Po i këndojnë sendeve pa vlerë, makinave, shampanjave dhe po harrojnë gjënë më të rëndësishme: dashurinë. Dashuria është ftohur, njerëzit po e humbin këtë sens pikërisht ngaqë po përqendrohen shumë te gjërat materiale dhe jo te shpirtëroret.
Klipi sjell jetën e Kristit, nga performancat në sheshe te udhëtimet në tren…
Nuk mund të dilja nga vetja as këtu, ndryshe nuk do ta kisha bërë. Do të mbaja të njëjtin Krist dhe në çdo gjë tjetër që bëj. Unë e nisa nga rruga dhe besoj që do ta vazhdoj dhe shumë vite. Klipi është jeta ime. Gjej mjete të thjeshta për të udhëtuar: autobus, tren, autostop. Thjesht për të përjetuar emocione ndryshe dhe për të takuar njerëz të rinj. Jam unë, kam sjellë thjeshtë një ditë nga jeta ime.
Si e sheh botën e të famshmëve në Shqipëri?
Kanë një jetë të shtrenjtë në përgjithësi këta që quhen VIP në Shqipëri dhe nuk u vë shumë faj. Se e kanë futur veten në atë lloj situate që tani duhet të përballojnë jetën me statusin VIP. Duhet ta pinë kafen në një vend ku është më shtrenjtë, thjesht se duken, duhet të blejnë ca veshje më të shtrenjta se i nxjerrin nëpër televizion. Por ashtu e mendojnë ata, respekte!
Ke menduar ndonjëherë të marrësh pjesë në ndonjë festival ose konkurs?
Zakonisht më pëlqejnë gjërat e sinqerta! Nuk e gjej veten në konkurse apo festivale, dua të jem afër njerëzve. Nuk dua të jem produkt i askujt, por produkt i mendjes sime.
Mendon se nuk ka sinqeritet?
Është brenda përgjigjes së mëparshme. Ka një frymë konkurrence, ndërkohë që duhet të ketë një bashkëpunim mes artistëve. Ka një zili, smirë, jodashamirësi ndaj njëri-tjetrit.
E ke hasur edhe ti?
Ndoshta është pak e fshehur tek unë, duke qenë se unë theva një tabu në Shqipëri. Por ka bërryla në këtë pjesë.
Si lindi ideja që të bëje art në rrugë?
Kam qejf të jem afër njerëzve. E fillova në moshën 13-vjeçare, kur isha pjesë e cirkut të Tiranës. Shkolla më dukej shumë e mërzitshme, pasi edhe mungonte praktika, kështu që pothuajse çdo ditë shkoja te cirkut të shikoja shfaqjet. Është një nevojë e brendshme, që ti se kupton. Thjesht kur ti vepron merr atë që do. Kam nevojë për shumë njerëz, për frymëzim, për vende të reja. Si fillim dola si animator, që e vazhdoj prej 10 vitesh. Më pëlqenin shumë statujat, ndaj në tarracën e shtëpisë ndërtova një statujë që kur e pashë në fund më ngjante me John Lennon. Dhe doli John Lennon i parë prapë te Liqeni, më pas në Bllok, te pedonalja. Një ditë kuptova që edhe mund të këndoja, në fillim dija vetëm një këngë “Imagine” të John Lennon dhe 1 orë e gjysmë këndoja vetëm atë.
Tani njerëzit pëlqejnë atë çfarë ti bën! Por e ke patur të vështirë në fillim që të përballesh me paragjykimet e tyre?
Ne shqiptarët kemi qejf të bëjmë gjërat me shembull nga jashtë. Në fillim as mami as babi nuk më kuptonin se çfarë doja të bëja, ishte diçka që nuk ishte parë, nuk kisha një shembull konkret që tu tregoja. Shembulli konkret isha unë. Ata e panë dhe njerëzit e kuptuan. Duket dikush që e bën për monedhat që hedhin dhe duhet një person që e dashuron atë që bën. Zakonisht unë humb kur jam duke performuar.
Burimi: Iconstyle.al
