Kur Papa Françesku u nda nga jeta, pasuria e tij personale ishte pothuajse inekzistente: vetëm 100 dollarë në llogarinë bankare. Një fakt që përforcon edhe një herë imazhin e tij si një shërbëtor i përulët, larg luksit që shpesh shoqëron pozita të tilla të larta.
Në një kohë kur Vatikani zotëron pasuri që vlerësohen në miliarda dollarë, Papa Françesku zgjodhi që jetën e tij ta jetonte në thjeshtësi ekstreme. Ai refuzoi të merrte pagën tradicionale që i takonte papatit dhe preferoi të jetonte në një rezidencë modeste, Casa Santa Marta, duke shmangur qëllimisht apartamentet luksoze papale.
Dëshira e tij e fundit ishte po aq e thjeshtë: një ceremoni pa shkëlqim të tepërt dhe një varrim nën emrin e thjeshtë “Françesku”, duke lënë pas një trashëgimi përulësie, solidariteti dhe dashurie për më të varfrit.
Për shumëkënd, kjo mënyrë jetese dhe vdekjeje nuk ishte vetëm një zgjedhje personale, por një mesazh i fuqishëm: autoriteti i vërtetë matet jo me pasurinë materiale, por me vlerat shpirtërore.
