Në Shqipëri, emigrimi nuk është thjesht vendim ekonomik – është ndarje emocionale. Që nga vitet ’90, mijëra prindër janë larguar për të siguruar një jetë më të mirë për fëmijët e tyre. Por në shumë raste, “jeta më e mirë” ka ardhur me një çmim të lartë: mungesën fizike të nënës dhe babait në vitet më formuese.
Shumë fëmijë janë rritur nga gjyshërit ose të afërmit, ndërsa dashurinë prindërore e kanë marrë përmes telefonatave, dërgesave apo dhuratave nga larg. Ata mësojnë të thonë “mami” dhe “babi” në telefon, jo në kuzhinë. Ata mësojnë të mbyllin mallin, të festojnë ditëlindjet vetëm dhe të mësohen me mungesën si normalitet.
Ndërsa rriten, shumë prej tyre përjetojnë ndjenja të përziera: mirënjohje për sakrificën, por edhe boshllëk, inat dhe faj. Në të njëjtën kohë, ndihen në një betejë të brendshme për të mos e zhgënjyer prindin që “ka dhënë gjithçka” për ta. Dhe pikërisht për këtë, shpesh nuk guxojnë as të flasin për dhimbjen e tyre.
Në rrjete, këtë realitet e shohim të maskuar: foto nga jashtë, përshëndetje për fëmijët në TikTok, video ku takohen pas viteve ndarje. Por prapa ekranit fshihen fëmijë që mësojnë të duan nga larg, dhe prindër që vuajnë në heshtje, duke parë fëmijët të rriten përmes fotove.
