Prej gati pesë vitesh jetoj në një shtëpizë trekatëshe, jo shumë larg nga qendra e kryeqytetit, e zhurmshme, rrugë të shtruara e këtë nuk e zgjodha unë, por mua rrallë më bie të shoh njerëz, pasi nuk dal fare. Madje mund të kalojnë ditë që të vijë të më vizitojë dikush. Përveç Verës, ajo është vizitorja ime e vetme. Takimet e mia të para me të ishin emocionuese, e vetmja që zbuste atë vetminë time të madhe, por dalëngadalë dhe ato u bënë monotone. Ajo nuk dinte të bënte gjë tjetër veçse të pastronte.
E kuptoja fill sa tërhiqte derën që ishte e mërzitur, niste e mallkonte nëpër dhëmbë për copëzat e spërkatura të urinës në buzët e tualetit. Ndërsa në ditët e saj më të mira më nguliste gjithmonë në mendje melodinë e një këngë që e këndonte me gjysmë zëri në dialektin e saj nga jugu, a thua druhej se prapa saj qëndronte gjithmonë dikush.
Por s’mund të them të njëjtën gjë për fundjavat. Ato janë të zhurmshe. Oh, sa të zhurmshme! Dhomëza ime prej ajri të lagësht thahet vetëm nga avujt e alkoolit e ata që mendojnë se nuk pijnë femrat, gabohen shumë. I vetmi argëtim që kam është të rikthejë në mendje monologjet apo bisedat qesharake, pozat e marra para pasqyrës dhe fytyrat e çuditshme të tyre.
Një mbrëmje nga këto, më erdhën dy vizitorë të çuditshëm!
– “Unë e dua atë, t’i e di shumë mirë se unë një ditë mund të fejohem, ai mund të jetë burri im i ardhshëm…!”
Kaq arrita të dëgjoja para se shkarkuesi i tualetit ngjitur dhe e qeshura idiote e dy meshkujve më ndërprisnin bisedën e vajzave.
– “Do bëjmë një katërshe Xh…?”, sërish ma ndërprenë bisedën këta idiotët e tualetit ngjitur. Është bërë e modës në fakt që meshkujt të shkojnë më tepër në banjo për të pirë kokainë, sesa të konsumojnë nevojat e tyre. E këta dy idiotët i kishte zënë duke lozur me shkarkuesin e tualetit.
– Do të vras, do t’vras!- ishin fjalët e përsëritura të XH, e cila vetëm buzëqeshte teksa përpiqej të ruante ekuilibrin nga alkooli.
Doja ta përzeja me ulërima atë vajzë! Sa më shumë orvatej t’i mbushte mendjen XH, aq më shumë doja t’i kërceja me gishtat e mi drejt e tek laringu, e kështu mbase do ta mbyllte njëherë e mirë gojën, ndërsa unë do kisha shfryrë tërbimin tim. Ndjeja neveri për të. Më ndodh shpesh të krijoj antipati për njerëz të shëmtuar, të papastër, mëndjemëdhenj, por kurrë s’më ka ndodhur të urrej një person që nuk ka asnjë nga këto karakteristika. Aq shumë e dëshironte atë katërshe, sa më dukej se në ballë në formën e reklamës mbante bolet dhe aq sa kishte ngelur nga pjesa burrërore e bibilushit të të dashurit, fejuarit apo burrit të saj.
Tjetër gjë ndjeja për Xh. Në të vërtetë as që doja t’ia dija nëse ajo e dëshironte apo jo atë katërshe e kjo s’e bën atë në sytë e mi as vajzë më të mirë, për më tepër kurvë. Edhe mua më ndodh shpesh të dëshiroja të vrisja dikë, dikë që e kam inat përshembull. Madje mund ta filloja nga këta dy djemtë tek tualeti ngjitur, por kjo nuk më bën absolutisht vrasës. Nuk ishte e vështirë në fakt të kuptoje se vajza aty ishte vetëm me trup, e ndërsa mendja i bridhte kushedi se ku.
Ajo ishte vërtetë e bukur, ndoshta femra më e bukur që më kishin zënë sytë. Rrinte mbështetur pas murit e kafshonte me dhëmbë cepin e buzës, e këtë e kishte një ves të fituar. Ndërsa “festa” u prish nga Vera, pastruesja e lokalit. Diçka më thoshte nga fytyra e vrenjtur e saj se edhe ajo ishte bërë pjesë e paftuar e bashkëbisedimit të vajzave.
– Surratpalarat, bythëgrisurat…”, nuk ju tregova se këto janë ato momentet, kur Vera më bën vërtetë për të qeshur.
E çfarë mund të bëja unë tjetër vetëm se të qesh, në fakt unë një tualet i ndyrë jam? Madje as këtë që po them nuk e kuptoj, por kam dëgjuar se për të tilla gjëra përdorem. Fati im është caktuar që botën ta shoh me sytë e të tjerëve. Ta kuptojë nga ata, e ndoshta ta gjykoj e të gabohem nga padija. Nëse pas kësaj mendoni se duhet të tregoheni më të kujdesshëm gjatë bisedave në banjo, varjani, flisni lirshëm, fundja unë një tualet jam!
Nga Anri Bala
