Një lexuese shkruan për “iconstyle.al” problemin e saj me bashkëshortin që nuk është familjar dhe vjehrrën që ndërhyn në mënyrën sesi ajo rrit vogëlushin e saj. Lexoni më poshtë përgjigjen e psikologes:
Jam e martuar prej 5 vitesh! Çdo gjë shkonte shumë mirë si me bashkëshortin, ashtu edhe me familjen e tij, pasi jetojmë nën një çati. Para dy vitesh pas shumë këmbënguljesh nga të gjithë, vendosem të sillnim në jetë një fëmijë. Jo se unë nuk doja, por e shihja që burri nuk mund të përballonte shpenzime ekstra, por na thanë familjarët e tij që do të na ndihmonin, me çdo gjë. Sot jam nënë e një djali 1 vjeç e gjysmë dhe jam 24 vjeçe, burri 35 vjeç.
Problemet nisën qëkur unë isha shtatzënë, diku nga muaj i 5-të burri filloi te shpenzonte shumë para dhe nuk tregonte kur i çonte. Puna e tij ka qenë gjithmonë si shpërndarës me motor edhe paguhet jo më shumë se 200 mijë lekë të vjetra.
Në fillim pinte dhe vinte në shtëpi aq tapë, saqë nuk e kuptoja si e drejtonte mjetin. Pas shume përpjekjesh e la pijen. Por pas lindjes së djalit ai filloi përsëri të shpenzonte para, pa treguar se ku i çonte. Pasi shpenzonte rrogën futej në borxhe kudo tek të afërmit e tij, pa dijeninë time. Më pas më shiti çdo gjë floriri që me kishin dhuruar për fejesë e martesë, edhe unazën e martesës që ma hoqi nga gishti duke mu përgjëruar që kishte dalë minus tek puna.
Periudha e dimrit kaloi qetë edhe pse me pak lekë, por që kishim ndihma nga familjarët e tij. Erdhi vera e dyte dhe ai përsëri filloi të njëjtën gjë. Por probleme kam edhe me vjehrrën, pasi kërkon me çdo gjë që të dalë e saja.
Fut hundët në mënyrën sesi e rris unë fëmijën, në oraret dhe ushqimet që unë e ushqej, edhe kjo gjë më ka bërë të ndihem e paaftë dhe më kanë bërë të besoj, që nuk mund të mbaj as një fëmijë të vogël. Gjendja ka arritur deri aty sa ma kanë marrë fëmijën nga krahët pasi ai ishte sëmurë dhe po qante. Unë jam ndjerë shumë keq edhe kam thënë “më lini të kujdesem vetë për fëmijën tim. Nuk jam e paaftë”. Çdo gjë pas kësaj dite ka ndryshuar. Më është thyer zemra si me burrin që më kërkoi t’i thosha të ëmës “me fal” edhe ia thashë, ashtu dhe me njerëzit e shtëpisë.
Nuk më rrihet më ne shtëpi. Më ka kapur një gjendje e tmerrshme ankthi, nuk shijoj asgjë. Në peshë kam rënë goxha, saqë këtë herë vendosa t’u them prindërve të mi. Ata më thonë largohu nga aty, hajde tek ne edhe të vijnë ata të sqarohen pse u bënë gjërat kështu.Unë afrimitet me burrin nuk kam më, nuk mund të kryej marrëdhënie seksuale me të pasi më kujtohet çdo gjë që kam kaluar. Madje zënkat me burrin kane arritur deri aty kur nuk i kam dhënë para më ka pështyrë e ofenduar. Nuk mundem më ta afroj edhe pse ai ka dy muaj që po përpiqet të ndryshojë.
Përshëndetje e dashur lexuese!
Më vjen keq që të është dashur të kalosh e të përballosh gjithë këto vështirësi, duke mbajtur mbi supe e brenda teje pesha të rënda. Nuk është aspak e lehtë të jetosh me një bashkëshort që abuzon me alkoolin, ndaj e përgëzoj vendosmërinë tënde për ta larguar nga kjo varësi. Nuk është e lehtë as të falësh në mënyrë ë vazhdueshme një bashkëshort që të merr dhunshëm e me fshehtësi ato që ti zotëron, për t’i përdorur për diçka që ty nuk ta thotë.
Kjo është thyerje e madhe e besimit në marrëdhënien tuaj, që pavarësisht përpjekjeve kolosale që ti ke bërë për hir të dashurisë, fëmijës dhe familjes, nuk mundet të riparohet lehtësisht. Në letrën tënde ka shumë elemente ose sjellje që flasin qartë për thyerjen e besimit mes jush. Asnjë marrëdhënie nuk mbahet në këmbë me gënjeshtra! Sado e madhe të jetë dashuria ose sakrifica jote!
Mendoj që ke vepruar në dobinë tënde për faktin që ke biseduar me prindërit e tu. Mbase ata janë të vetmit njerëz që munden të të mbështesin në të gjitha mënyrat në këto momente e të të japin kurajë për të vazhduar përpara për hirin tëndin dhe të fëmijës tuaj, aty ku mund të jetoni mirë, jo vetëm nga ana materiale, por sidomos nga ajo shpirtërore. Natyrisht, mund të mos jetë aspak e lehtë marrja e një vendimi, por të gjitha pasojat duhen peshuar me kujdes dhe ndoshta, me ndihmën e një profesionisti.
Presa i përket sjelljes së vjehrrës, është me rendësi të ruhet një kufi i shëndetshëm. Ti je nëna e fëmijës, ajo është gjyshja. Jepi të kuptojë, duke ia shprehur qartë, se ke nevojë të kujdesesh ti për fëmijën tënd, ashtu siç ajo është kujdesur për të sajte. Jepi rol si gjyshe, duke të ndihmuar për gjëra të caktuara, por jo që ajo të synojë të zërë vendin tënd.
Të përshëndes!
*Lediona Braho, psikologe klinike
Për Iconstyle.al
