Nuk është “vetëm një qen” ose “thjesht një mace”. Ai është një anëtar i familjes sonë që ka ndërruar jetë dhe ne kemi të drejtë të mbajmë zi për humbjen e tij pasi kjo na bën të ndihemi më mirë.
Kafshët shtëpiake tani konsiderohen si familja e re. Megjithatë, shumë shpesh, pas humbjes së një kafshe, do të kemi vizitorë që duan të adoptojmë një kafshë tjetër sa më shpejt të jetë e mundur. Ky, natyrisht, është skenari i mirë, sepse në mesin e komenteve të tilla mund të dëgjojmë edhe fraza si “qan shumë” dhe “si ja bën me këtë”.
Atëherë në mënyrë të arsyeshme konsiderojmë se bashkëbiseduesi ynë po përpiqet të na privojë nga ndjenjat tona apo edhe të ulë vlerën e tyre. Por humbja është humbje dhe pas qëndrimeve të tilla fshihet një keqkuptim i madh: një marrëdhënie midis një njeriu dhe një kafshe mund të jetë po aq e rëndësishme sa një marrëdhënie midis dy njerëzve.
Në fakt, për shkak të natyrës së saj reale, një marrëdhënie e tillë mund të jetë edhe më e ndërlikuar. Sipas studimeve të bëra në SHBA, shumë herë dhimbja që ndjejmë për shkak të vdekjes së një kafshe shtëpiake është më e madhe sepse ndjejmë pendim. Ka shumë raste kur do të pyesim veten se çfarë do të kishte ndodhur nëse do të kishim menduar të vizitonim më shpejt veterinerin dhe të kishim marrë diagnozën një orë më parë.
Nga njëra anë, ndjenjat tona që nuk kuptohen lehtë dhe nga ana tjetër, keqardhjet, mund të na hedhin në një vorbull pikëllimi ku do të mbetemi krejt vetëm, pa asnjë ndihmë nga mjedisi ynë.
Në këtë pikë duhet të reflektojmë se çfarë do të thoshte prania e një kafshe në jetën tonë. Edhe nëse i duam shumë familjen dhe miqtë tanë, qeni apo macja ishte ai që ishte i pranishëm në shtëpinë tonë çdo ditë, ndërkohë që jeta jonë po ndryshonte. Edhe pse nuk mund të flasin, kafshët janë natyrshëm të pranishme në çdo moment tonë të parëndësishëm dhe të rëndësishëm, duke u bërë kështu një pjesë e përditshmërisë sonë, një pjesë e së cilës ndryshon pas humbjes së tyre.
Përkthyer nga Marie Claire
