Një nga thesaret më të çmuara të identitetit kulturor shqiptar, arti i të luajturit, kënduarit dhe rënies së lahutës, është përfshirë zyrtarisht në listën e pasurisë botërore të trashëgimisë kulturore jomateriale të UNESCO-s, si një element që ka nevojë për mbrojtje urgjente. Ky art, që ka rrënjë të thella në traditën shqiptare, ka ruajtur për shekuj një lidhje të ngushtë me jetën dhe historinë e popullit shqiptar, duke përfaqësuar një nga mënyrat më të pasura për të shprehur vlerat dhe traditat e shoqërisë shqiptare.
Lahuta, instrumenti që e ka shoqëruar popullin shqiptar për shumë shekuj, është thelbësor në ruajtjen e kujtimeve kolektive dhe eposit të Kreshnikëve. Me tingujt e saj magjepsës, lahuta ka pasqyruar virtytet e popullit shqiptar, si trimërinë, besën, mikpritjen dhe qëndresën, duke u bërë një simbol i kulturës shqiptare. Arti i lahutës është ruajtur në krahinat veriore të Shqipërisë dhe në territorin shqiptar jashtë kufijve, përfshirë Malësinë e Madhe, Dukagjin, Malësinë e Gjakovës, Rugovën, Drenicën, Plavën dhe Gucinë, ku është kultivuar dhe zhvilluar me kalimin e shekujve.
Ky njohje ndërkombëtare nga UNESCO vjen si një hap i rëndësishëm për ruajtjen dhe mbrojtjen e këtij thesari kulturor. Përfshirja e lahutës në këtë listë është një mundësi e madhe për promovimin e kulturës shqiptare dhe për të siguruar që kjo trashëgimi e çmuar të vazhdojë të ruhet dhe të kalojë tek brezat e ardhshëm.
