Çdokush ankohet për ditën tradicionale të punës 8-orëshe, e cila është bërë një element kryesor klasik për shumicën e roleve të punës. Duke pasur parasysh se shumica e njerëzve punojnë gjatë ditëve të javës (nga e hëna në të premte), kjo përfundon që ata të punojnë gjithsej 40 orë në javë, 160 orë në muaj dhe rreth 1900 orë në vit.
Nëse i krahasojmë këto shifra me standardet e 100 viteve më parë, do të ishim mirënjohës për skemën 9 me 5. Në fund të shekullit të XIX-të, punëtorëve u kërkohej të punonin edhe 18 orë në ditë, 6 ditë në javë.
Gjatë shekullit të XIX-të, pati shumë vdekje në fabrika për shkak të lodhjes së tepërt nga orët e zgjatura të punës.
Në kuadër të të drejtave të punëtorëve, Robert Owen një nga themeluesit e socializmit dhe një politikan britanik me ndikim, shpiku modulin 8-orësh të punës.
Owen shpiku një modul që përqendrohej në ndarjen e 24 orëve të ditës në mënyrë sa më efikase, duke i dhënë përparësi shëndetit të punëtorit: 8 orë punë, 8 orë rekreacion, 8 orë gjumë.
Owen ia paraqiti këtë model qeverisë britanike në 1817, por modeli u refuzua. Në 1884, një anëtar i Partisë Social Demokrate Federale, i quajtur Tom Mann, solli përsëri në diskutim modelin 8-orësh të punës, veçanërisht për punëtorët e fabrikave por edhe përpjekja e tij u refuzua.
Do të duhej dikush shumë më i fuqishëm dhe më me ndikim për të bërë një ndryshim për punëtorët. Hapi më i rëndësishëm për të drejtat e punëtorëve u hodh nga askush tjetër veçse Henri Ford. Në vitin 1905 Ford zbatoi modelin 8-orarsh në të gjitha fabrikat e tij dhe madje dyfishoi pagën mesatare për të treguar se ai kujdeset për punëtorët e tij.
Teksa të gjithë mendonin se ky vendim do të fundoste kompanitë e tij, Ford tregoi publikisht se në dy vite pas zbatimit të këtij modeli të ri pune, fitimet e tij ishin dyfishuar.
Kjo krijoi një kryengritje për të gjitha fabrikat e tjera pasi punëtorët kërkuan të kishin të njëjtat orë pune dhe paga si ata që punonin për Ford.
