“Ju lutem, hajdeni!”. Klithma vjen nga Jala, nga një grua që filmon me duar që i dridhen ndërsa dikush tjetër nxirret me barrelë nga rrënojat e një ndërtese pa leje në bregdet, të shembur nga shteti. Në video, malli ende brenda. Pluhur, zhurmë, panik. E ndërsa zëri i saj përhapet në rrjet, një pyetje qëndron pezull: Kush të vijë?
Sepse në këtë vend, thirrjet për ndihmë janë të shumta, por përgjigjet gjithmonë të pakta. Nuk mungojnë rastet, por ndjeshmëria kolektive. Ajo ndjenjë që të shtyn të lësh shtëpinë, të dalësh në rrugë, të qëndrosh për dikë që nuk je ti.
Në Shqipëri, rrallëkush shfaqet kur diçka nuk e prek drejtpërdrejt. Kjo është fytyra e shoqërisë sonë: protestat janë gjithmonë me pak njerëz dhe shumë arsye. S’kanë munguar thirrjet për mësuesit, për TikTok-un, për fëmijët e helmuar në Gramsh, për bypass-in e Kaninës, për ujësjellësin e Dukatit, për banorët e Krujës e Fushë-Krujës që kërkonin dalje në autostradë, për gratë e dhunuara, për fshatrat që betoni po i gërryen. Por kush ka dalë për këto kauza, kur nuk është ndjerë i prekur personalisht?
Shqiptarët presin që dikush tjetër të shfaqet për ta. Dhe kur nuk shfaqet askush, tërhiqen edhe ata që ndoshta do donin të besonin. Të vetmit që qëndrojnë janë disa aktivistë të palodhur, zëri i të cilëve mbytet shpesh nga indiferenca e përgjithshme.
Në këtë realitet, thirrja e dëshpëruar “Ju lutem, hajdeni” është pasqyra ku shohim atë që jemi bërë: një shoqëri që ka humbur ndjeshmërinë e përbashkët, ndjesinë e bashkëjetesës në komunitet.
Brenda kësaj amullie, ka vend edhe për votën e shitur. Jo si çështje politike, por si simptomë e së njëjtës krizë. Sepse kur voton për një thes miell, nuk mendon për të nesërmen e askujt, as për tënden. Mjafton të jesh rehat tani. Pastaj, kur vjen rrëzimi, thërret. Por askush nuk përgjigjet.
Kështu ndodhi edhe në Jalë. Sot është ajo, nesër një tjetër. Por drama është njësoj. Klithma është e njëjtë. Heshtja është e zakonshme.
Shqipëria është një vend ku askush nuk vjen për askënd. Sepse të gjithë janë të zënë duke menduar për veten. Solidariteti nuk është një rrugë që shkel vetëm kur të djeg ty. Sepse kur ti nuk je për të tjerët, askush nuk do jetë asnjëherë për ty!
