Gjithë kohën jemi të mbingarkuar. TË GJITHË KOHËN. Duhet të dalim mirë në shkollë, duhet të marrim vitin, duhet të ndjekim një shkollë të mirë, duhet të ndjekim kurse prestigjioze, duhet të kemi një punë të mirë, të kemi një CV të arrirë dhe duhet të gëzojmë respekt mes njerëzve.
Personalisht nuk e kam kuptuar kurrë këtë maninë për të patur një punë të mirë në moshën 20-vjeçare. Na mësojnë se suksesi në jetë është të jesh në maje të një shoqërie shumë të njohur, e të kesh shumë vartës nën komandat tuaja.
Rritemi duke e besuar verbërisht këtë. Por, përse edhe kush e arrin këtë stad në jetë përfundon në një person depresiv, materialist dhe konkurrues? Pasi ajo që ka rëndësi është të bësh shumë para, apo jo? JO! Nuk kemi lindur në këtë botë të mrekullueshme, plot me vende fantastike, me persona të veçantë dhe ushqim të shijshëm, për të jetuar në një zyrë, çdo ditë, 09:00 me 18:00.
Unë për shembull e quaj veten një person me shumë fat. Nuk kam punuar kurrë për kompani ndërkombëtare dhe nuk kam patur kurrë një pagë që mund t’i ngjallte zili ndokujt. Ama më rezulton të jem një person me më shumë sukses se miqtë e mi “me xhaketë e kravatë” që fitojnë 5-fishin e pagës sime.
Jam hedhur me parashutë, i kam mësuar gjuhën angleze murgjëve në zonat rurale të Indisë, kam vizituar vende për të cilat pjesa më e madhe e njerëzve nuk e dinë që ekzistojnë, kam bërë vullnetarin, kam udhëtuar me çantë në krah pa një destinacion, kam jetuar në kaq shumë vende, më kanë vjedhur dhe kam mbetur pa para në një tjetër kontinent pa asnjë ndihmë. A nuk quhen këto gjëra eksperiencë? A nuk duhet të t’i kërkojnë këto në një intervistë pune?
Vetë ne jemi CV-ja jonë. Nuk jemi kompania ndërkombëtare në të cilën punojmë. Nuk jemi pagesa që fitojmë. Ne jemi ajo që jetojmë. Jemi njerëzit që njohim, librat që lexojmë, vendet që vizitojmë. Ne jemi eksperiencat që bëjmë. Njerëz, le të shkojmë në punë për të fituar para që na mundësojnë të udhëtojmë. Le të bëjmë vullnetarin. Të shkruajmë një libër, edhe nëse nuk do të publikohet kurrë. Le të luftojmë për kauzat që besojmë edhe nëse e gjithë bota mendon se jemi të çmendur (pavarësisht se jemi profesionistë). Le të mbjellim një pemë, le të bëjmë çdo gjë…
Të çmendur janë ata që edhe pse janë vetëm 20 vjeç e pak më shumë qëndrojnë të bllokuar në trafik për të shkuar në punë, ata që shohin gjithmonë të njëjtën njerëz përballë të njëjtit kompjuter.
E gjithë kjo rendje pas suksesit profesional për çfarë shërben? A kemi vërtet nevojë për të gjithë paratë që fitojmë?
Mendojmë se jemi njerëz të mëdhenj sepse kemi studiuar në këtë apo atë universitet apo se punojmë në një kompani të njohur?
Përveç rastit kur na duhet të kontribuojmë financiarisht në shtëpi, nuk mund të themi që problemi janë paratë. Siç edhe e preka më sipër, kam jetuar për një vit të tërë me çantë në kurriz, me paratë që kisha kursyer gjatë 13 muajve të stazhit. Edhe ia kam dalë mbanë. Nuk kemi nevojë për gjëra me tepri.
Kur të bëhemi 60 vjeç, të jemi të pasur në shtëpinë tonë prej 300 metrash katrorë, mund të marrim rreze dielli në kopshtin tonë, e të kemi makinën më të bukur në qarkullim, do të mendojmë se ja kemi dalë për të arritur qëllimin tonë në jetë.
Por pavarësisht kësaj do të jemi të palumtur, të depresionuar. Për mua, të jesh i realizuar nuk do të thotë të kesh shumë para. Të jesh i realizuar do të thotë të kesh histori për të rrëfyer. Të jesh i realizuar do të thotë të ulesh në një bar me katër miq dhe të pish një birrë me akull, pa u shqetësuar për punën që të ka ngelur për t’u bërë prapë sot, sepse gjatë orarit zyrtar kishe shumë ngarkesë dhe nuk të doli koha.
Le të ndjekim çka e bën zemrën tonë të rrahë. Jemi shumë të rinj për t’u shqetësuar për pensione dhe hipoteka. Arkivolet nuk kanë sirtarë dhe çka fitojmë në këtë jetë nuk do ta marrim dot me vete pas vdekjes. Çfarë mund t’i marrim kësaj jete është vetë jeta që kemi jetuar. Duhet të gjejmë ekuilibrin mes të nevojshmes dhe lirisë.
Burimi: Vabbe
