Ka një pikë kur një format televiziv nuk është më thjesht i keq, por bëhet i rrezikshëm. Big Brother VIP në Shqipëri e ka kaluar prej kohësh atë pikë. Nuk është më një reality show ku testohen karaktere. Është kthyer në një laborator ku matet sa shumë mund të degradojë një njeri para se publiku ta shpërblejë me votë.
Sot, fitues nuk është më ai që ka integritet, që ka personalitet, që ka mendim. Fitues është ai që duron më shumë t’i shahet familja. Ai që e përtyp më gjatë poshtërimin. Ai që qëndron stoik ndërsa përmenden prindër, motra, gra, fëmijë. Kjo është valuta e re e formatit. Jo talenti, jo qytetaria, jo dinjiteti. Durimi ndaj baltës.
Ofendimet personale, familjare, fjalori banal dhe rrugaçëror janë bërë aq normale, sa nuk ka më as ndjesi turpi. Madje, sa më e rëndë fjala, aq më i gjatë klipi. Sa më e ulët goditja, aq më e madhe drama muzikore në sfond. Produksioni, në vend që të vendosë kufij, zgjedh t’i hedhë benzinë zjarrit. Mospezullim, moseliminim, relativizim i dhunës verbale dhe fizike.
Ne e kemi parë më herët në sa shumë pika çalon ky format. Sfida me këmbët në ujë me akull për 7 orë, që përfundoi me gjakderdhje, u tentua të fshihej me një “kujdes mikrofonin”. Dhuna fizike mes banorëve u relativizua me votime publike. Persona të përjashtuar me zarf të zi për dhunë apo gjuhë raciste u rikthyen si protagonistë të rinj.
Nëse sjell konflikt, je i dobishëm. Nëse sjell tension, je i vlefshëm. Nëse sjell përçarje, je i domosdoshëm.
Standardi i ri i fituesit është “llumi”. Sa më poshtë të biesh, aq më shumë qëndron në lojë. Sa më shumë të degradohesh, aq më shumë quhesh “i fortë”. Sa më shumë të tolerosh sharjen e vetes dhe familjes, aq më shumë perceptohesh si “hero”.
Sikur të mos mjaftonte kjo, formati mban me krenari etiketën “VIP”. Very Important Person. Person shumë i rëndësishëm. Në çdo vend tjetër, ky term ka peshë. Nënkupton kontribut publik, arritje profesionale, rëndësi kulturore apo artistike. Këtu, mjafton një profil Instagrami me disa mijëra ndjekës dhe një histori të vogël virale. Mjafton pak zhurmë dhe futesh në shtëpinë e “VIP-ave”.
Problemi nuk është vetëm tek banorët. Problemi është edhe tek ekrani që e shpërblen degradimin. Tek televizioni që e sheh konfliktin si investim. Tek kultura mediatike që ka vendosur se antivlera shitet më mirë se çdo gjë tjetër.
Dhe po, përgjegjësia nuk është vetëm e produksionit. Është edhe e publikut që voton, që komenton, që përfshihet emocionalisht në një betejë sharjesh. Por ekrani ka fuqi. Formon standarde. Kur prime pas prime legjitimon dhunën, banalitetin dhe përçarjen si argëtim, ai bëhet katalizator i degradimit.
Po humbasim si shoqëri çdo herë që duartrokasim “llumin” si standard të ri suksesi…
/Iconstyle
