Përshëndetje! Kam mbi një muaj që ndjehem si në depresion. Kam çrregullime të gjumit dhe për fat të keq më kujtohen këto kohë të gjitha të këqijat që më kanë ndodhur ndër vite. Po mundohem por nuk di si të dal nga kjo situatë. Para 4 vitesh kam pasur një abort jo spontan. Nga pamundësia për të patur edhe një fëmijë të dytë kisha frikë të isha nënë e dy fëmijëve, në një moshë aq të vogël, isha 21 vjeçe atë kohë. Dhe që atëherë nuk jam më si më parë kam humbur ndjesitë e pothuajse çdo gjëje. Kjo më sjell shumë probleme në çift. Jam munduar të qëndroj e fortë, por u bë një muaj tani që e kam lëshuar veten fare. Si tё veproj? Ju faleminderit!
E dashur lexuese! E kuptoj gjendjen e vështirë në të cilën ndodhesh. Ndjesitë që ti po përjeton muajin e fundit sugjerojnë se mund të kemi të bëjmë me një depresion klinik (vështirësitë me gjumin, kujtimet e ngjarjeve negative, paaftësia për të ndjerë, pamundësia për t’ia dalë mbanë dhe përpjekjet e pasuksesshme për të gjetur zgjidhje). Për më tepër, këto pasqyrohen në marrëdhënien tënde me partnerin, çka duhet të jetë akoma më e vështirë për ty.
Pavarësisht se ka kaluar kohë, unë vlerësoj se aborti është një ngjarje që ka ndikuar shumë jetën tënde. Edhe pse thua që nuk ke qënë gati për një fëmijë të dytë për shkak të moshës, sërish, humbja e një fëmije shoqërohet gjithmonë me ndjenja negative. Besoj se vendimi për abort duhet të këtë qenë i vështirë. Shumë vajza dhe gra që e marrin këtë vendim, në fillim ndihen të sigurta dhe të lehtësuara, por më vonë i mundojnë ndjenjat e trishtimit, fajit, zemërimit, frikës, etj.
Normalisht, fazat që kalon një grua pas abortit janë disa: në fillim, përjetohet tronditje, më pas zemërim dhe faj, duket sikur nuk ke më kontroll dhe në fund, arrihet tek pranimi. Çdo grua ka nevojë për kohë dhe ndihmë që të arrijë të kalojë te faza e pranimit.
Unë të përgëzoj që ke bërë përpjekje për të përballuar këtë gjendje dhe të inkurajoj t’i vazhdosh këto përpjekje. Jepi kohe vetes për t’u shëruar emocionalisht dhe shpirtërisht. Mendo që more vendimin më të mirë që mund të merrje në ato rrethana dhe mundohu të mos e gjykosh ashpër veten, por respektoje zgjedhjen tënde.
Fillo të kujdesesh për veten, çlodhu dhe kërko ndihmë nga të tjerët: familjarët, miqtë dhe grupe mbështetëse. Nëse asgjë nga këto nuk të ndihmon aq sa duhet, do të duhet patjetër ndihmë profesionale.
Të këshilloj të flasësh me një psikolog, i cili mund ta vlerësojë gjendjen tënde dhe të të ndihmojë ta përballosh atë në mënyra më të shëndetshme.
*Lediona Braho, psikologe klinike
Për Iconstyle.al
