Të vishesh për të mos kënaqur askënd, përveç vetes! Ky është parimi që duhet të keni kur ndodheni para gardërobës për të zgjedhur paraqitjen tuaj të ditës. Dhe mbi të gjitha ajo që duhet të kuptojmë është se veshjet janë pjesë të identitetit tonë, ato flasin për ne edhe pse nuk kanë zë. Por nga ana tjetër shpesh zhvlerësojmë në jetën e përditshme se, duhet t’i përshtatim sipas nevojave personale.
Jerida Sakaj është një personazh që mund të ndodh ta shikosh rrallë me të njëjtën pamje dy herë, por mbi të gjitha vlerëson fuqinë e veshjes dhe rëndësinë e të qenit ndryshe.
Kur erdhi në studion e “ICONstyle” për një bashkëbisedim dhe disa foto, sytë na tërhoqën imazhin e piktores Frida Kahlo në veshjen e saj. “Kjo është puna ime e fundit, e përfundova dje. Më është dashur një javë, sepse portreti merr me shumë kohë”, na shpjegoi për pikturën e saj, jo në telajo, por në bluzë. Prej vitesh tashmë Jerida ka gjetur mënyrën ideale për të ricikluar veshje: pikturon mbi to. Pse këtë personazh do të pyesni? Sepse “Frida Kahlo është një ndër piktoret e mia të pëlqyera dhe në veçanti më pëlqejnë shumë autoportretet e saj”.
Pasioni i Jeridës i ka fillesat që në fëmijëri, kur pikturonte me veshjet e saj me lapustila dhe bojëra uji, derisa zbuloi bojërat tekstile. Me këto të fundit ajo mund të hedh mbi veshje idetë e saj dhe nuk ka pse shqetësohet se mos zbehen me larjen.
Shumë e dinin se moderatorja e emisionit të “Klubit të Mëngjesit” ka përfunduar në “Akademinë e Arteve” për “Regji filmi dhe televizioni”, por ajo që nuk dinim është se studimet e para të larta i ka kryer për “Fizikë”. Në bisedë e sipër, Sakaj kujton intervistën e saj të parë për gazetare. “Kur i tregova Drejtorit të Informacionit se isha arsimuar për “Fizikë”, nisi të qeshte”. Por ajo e fitoi vendin e saj të punës në atë televizion! “Më pyeti se çfarë kanë të përbashkët fizika dhe gazetaria. Ju përgjigjja se kanë një të përbashkët: të vënë të dyja trurin në punë gjatë gjithë kohës”.
Kohën e saj tashmë e ndan mes pikturës, regjisë dhe radios, të tria i bashkon arti. “Njeriu i përcjell njeriut mendimet me fjalë, kurse me art njerëzit u tregojnë njëri-tjetrit përjetimet, emocionet, shpirtin e tyre”.
– Kur nisi ideja për të pikturuar veshjet?
Faktikisht unë kam filluar t’i pikturoj veshjet herët, në adoleshencë, por në atë periudhë i vizatoja me lapustila, të cilat pasi i laje zhdukeshin. Nuk mbetej më asgjë ndaj i pikturoja sërish duke i dhënë pamje të re. Më pas kam pikturuar atletet e këpucë me bojëra vaji dhe derisa para pesë vitesh zbulova bojërat tekstile dhe çdo gjë mori tjetër kuptim. Me bojërat e tekstileve çdo pikturë, edhe pasi veshjen e laja, mbetej aty e pandryshuar.
– Si e more vendimin për të mos hedhur asnjë rrobë?
Që kur fillova të përdorja bojërat tekstile filloi edhe puna ime për të ricikluar veshjet e mia. Çdo ditë me durim fillova që bluzave, fundeve, fustaneve, çantave, xhinseve, palltove, xhaketave, këmishave dhe këpucëve t’u jepja një tjetër jetë, plot ngjyra dhe emocione. Kështu që edhe gardëroba ime dukej e plotë dhe gjithnjë me veshje te reja.
– Në veshje ndërthur “surrealizmin”, personazhe të filmave vizatimor, apo pop-artin. Si të nis frymëzimi për të pikturuar një personazh apo një temë të caktuar?
Me personazhet është shumë e thjeshtë, sepse pikturoj ato që kam për zemër. Për pjesën tjetër frymëzimi është spontan dhe rastësisht me dashje, pasi një ndikim të madh ka edhe materiali i veshjes. Llojet e ndryshme të copave të japin ndjesi të ndryshme. Gjithashtu copat trajtohen ndryshe në varësi të tyre. Jo çdo copë e merr ngjyrën apo vizatimin njësoj kështu që unëpërshtat pikturën në varësi të materialit të copës dhe të modelit të veshjes.
– Çfarë kërkojnë më shumë njerëzit t’i pikturoni në veshjet e tyre? Dhe si arrin të kuptosh se çfarë duan ata vërtetë?
Çdo njeri ka preferenca të ndryshme. Vajzat p.sh. preferojnëlulet, qofshin këto reale apo pop-art, personazhe të ndryshme dhe portrete, djemtë kanë prirje me tepër për tribale apo kafshë, si koka tigri e luani. Megjithatë janë edhe njëkategori e mirë njerëzish, që pasi më takojnë dëshirojnë qëçdo gjë ta lënë në dorën time. Unë pasi kuptoj disi natyrën e tyre, në janëmë tepër të prirë drejt sportives apo klasikes, dhe në bazë të ndonjë ngjyre të veçantë për ta mundohem dhe deri tani ia kam dalë të pikturoj dhe ata të mbeten të kënaqur. Por ka edhe persona që mund të pëlqejnë ndonjë nga pikturat e publikuara në faqen time të“Instagrami”-t dhe duan ta kenë pa bërë asnjë ndryshim.
– Ndonjë situatë lidhur me pikturën apo punën me veshjet që të kujtohet shpesh…
Kujtoj çdo gjë! Edhe ndonjë rast kur piktura nuk ka dalë ashtu siç e prisja dhe më ka munduar për ta rregulluar. Ndryshe nga telajo, pikturimi i veshjeve është mëi vështirë pasi duhet të jesh e saktë në atë që bën, sepse një gabim kushton. Nuk e heq dot, por thjesht duhet të gjesh një formë për ta “mbuluar”. Dhe një moment i vështirë dhe që më ka marr kohë mjaftueshëm është kur pikturova në bluzë portretin e parë. Mu deshën disa ditë, por ia dola mbanë.
– Sa e vështirë është të gjesh veshje unike në Shqipëri?
Fatmirësisht sot kohët kanë ndryshuar dhe mund të gjesh veshje unike. Sot ka stilistë edhe dyqane (edhe pse të pakët), ku mund të gjesh veshje unike. Edhe forma që unë po praktikoj është një mënyrë për të bërë veshje unike dhe të personalizuar gjithashtu.
– Cila është veshja juaj e preferuar?
Për të gjitha kam dashuri të veçantë dhe të gjitha janë ndryshe nga njëra-tjetra. Për më tepër preferencat e mia janë në ecuri dhe nuk kanë të ndalur.
– Ke një projekt apo dëshironi që gjërat t’ia lëni kohës?
Kam më shumë se një në fakt. Por e kam marr shtruar, çdo gjë në mënyrën më të mirë dhe në kohën e duhur.
– Gjithmonë të shohim me një stil ndryshe. Ka ndonjë arsye që ke bërë këtë zgjedhje?
Mua më pëlqejnë shumë ndryshimet ndaj guxoj dhe kam bindjen që do të vazhdoj.
– “Jeri është ende një romantike në kërkim të dashurisë së madhe”… Vlen ende kjo shprehje?
Dashuria është një ëndërr e bukur…. Bën vaki edhe del një ditë.
– Ku e gjen më shumë veten Jeri, te piktura, regjia apo moderimi?
Të tria kanë artin të përbashkët, ngjyrat e shpirtit dhe të fjalës.
– Sa e vështirë është të bësh art në Shqipëri?
Kam marr përsipër që të jem e sinqertë deri në fund të intervistës: është shumë e vështirë. Ka kosto ekonomike, kohore dhe terreni në vendin tonë është i mbushur me tatëpjeta dhe pengesa. Por në fund ajo që është më e rëndësishme për ta ruajtur është dashuria, durimi dhe përkushtimi, që ke për çdo gjë që do të bësh. Në zanafillë të çdo arti mbetet dashuria.
Burimi: Iconstyle
