Marco Colas është prova më e mirë për të treguar se asgjë nuk e pengon dashurinë, madje as një luftë.
Që kur Rusia pushtoi Ukrainën më 24 shkurt, rreth 2 milionë njerëz dhe një numër i madh njerëzish kanë ikur nga atdheu i tyre për t’ju shpëtuar sulmeve ruse.
Marco nga ana tjetër shkoi në drejtimin e kundërt, duke udhëtuar rreth 1700 milje për të shpëtuar të dashurën e tij, Vladislava, 25 vjeç.
“Kisha shumë frikë, por kisha frikë edhe për jetën e të dashurës sime. Adrenalina dhe dashuria më dhanë forcën dhe guximin për ta kërkuar atë”, tha Colas për The Times.
“Ndonjëherë,” tha ai, “për dashurinë ia vlen të rrezikosh gjithçka“.
Colas i tha gazetës se ai u nis për të shpëtuar Vladislavën sapo dëgjoi lajmet se trupa ushtarake ruse ishte drejtuar për në shtëpinë e tij në Rheims në Francën veriore.
Pasi bleu një çantë shpine, pajisje mjekësore, paketa racioni dhe syze për të shikuar natën, ai udhëtoi me autobus për në kufirin polako-ukrainas. Ai tha se pjesën e fundit të udhëtimit të tij e vazhdoi në këmbë.
“Unë jam shumë sportiv,” tha ai për gazetën. “Unë bëj maratonë dhe jam në formë të mirë. Kështu që vendosa se mënyra më e mirë për të arritur në fshatin e saj duhej të ecja 28 milje atje nëpër pyll, ta shpëtoja dhe më pas ta ktheja në Francë me mua.”
Ai i kishte bërë llogaritjet dhe mendoi se “do të duheshin rreth 10 orë në këmbë për të arritur tek ajo”.
“I solla syzet në rast se do na duheshin gjatë natës. Kur i tregova për planin tim, Vladislava dukej e lumtur“, tha ai
Ushtria ukrainase nuk ishte aq e kënaqur. Pamja e një njeriu atletik që po ecte drejt një qyteti të pushtuar nga rusëzt me një çantë shpine dhe syze për të parë natën tërhoqi shpejt vëmendjen e një patrulle, sipas Times. Colas u kap dhe u akuzua si spiun.
I paaftë për të folur një fjalë ukrainase, bukëpjekësi tha se duhej t’i bindte ushtarët se ai nuk ishte aspak agjent rus, por në fakt ishte një shtetas francez në një mision të vetëm me rrezik të lartë për të arritur të dashurën e tij.
“Ushtarët nuk mund të më kuptonin, dhe unë nuk mund t’i kuptoja ata,” tha ai për Times. “E vetmja gjuhë që kishim të përbashkët ishin ato pak fjalë rusisht që dija – por sa herë që i provoja ato, ushtarët më goditën si bum-bum-bum dhe më thoshin se isha një spiun rus.”
Pavarësisht kësaj, tha Colas, ai u la i lirë pas 24 orësh marrje në pyetje dhe iu nënshtrua kujdesit të disa banorëve vendas që flisnin frëngjisht. Që atëherë ai ka punuar në një fabrikë duke krijuar pajisje kundër tankeve të njohura si “iriq”.
Pushtimi i Rusisë, ndërkohë, vazhdon ende dhe njerëzit po ecakuohen nëpër vende të tjera.
