Pavarësisht sesa me shumë keqardhje është shkruar për vrasjen e studentes së Drejtësisë, 21-vjeçares Ariela Murati, a jemi vërtetë një popull që bëjmë diçka më shumë se fjalët? Që bëjmë më shumë vepra, sesa të mbushim profilet tona në rrjetet sociale, me shkrime sesa keq na vjen për ngjarjen e 21 janarit?
Ishte pikërisht ajo që i ndodhi Arielës, që dëshmoi për të disatën herë, se humanizmi nuk është më virtyt i yni (nëse ka qenë dikur), por jemi thjesht një popull kurioz për të parë atë që ndodh dhe më pas për të gjykuar mbi të, për ditë të tëra.
Ngjarja tragjike u komentua masivisht, por një detaj i fortë ka kaluar pa u vënë re është fakti, që viktima dhe autori po përpëliteshin në derën e një spitali privat, por punonjësit e këtij të fundit s’dolën t’i jepnin ndihmën e parë. Pasi të gjithë e dimë se shëndetësia në vendin tonë është kthyer në BIZNES. Pa paguar nuk ke shërbim.
Këtë e sjell në vëmendje studenti i “Oxford”-it, Endri Shabani, i cili ngre dy pyetje esenciale.
Komenti i tij i plotë në “Facebook”:
Dy pyetje për vrasjen e Arielës:
1.Si ka mundësi që edhe pse po përpëliteshin fiks në derën e një spitali privat, askush prej mjekëve nuk doli për t’i dhënë ndihmën e parë viktimave, por pritën gjysmë ore që të vinte ambulanca e shtetit?! Cila është përgjegjësia sociale dhe njerëzore e këtyre spitaleve dhe mjekëve që punojnë në to?
2.Si ka mundësi që një njeri me probleme mendore dhe rrezikshmëri shoqërore ia del të punësohet si infermier në spital dhe të lejohet të injektojë ilaçe në trupat e pacientëve?! Cili është sistemi i rekrutimit për këto detyra?
