Mes gjithë atyre trupave të nxirë që shëtisnin këtë fundjavë në plazhet e Jugut, ajo vajza me lëkurën e bardhë që mund të keni parë mund të kem qenë edhe unë. Përshëndetje, jam një bardhoshe e dëshpëruar që vdes të nxihet pak dhe edhe në rastet kur e arrin këtë, ngjyra i ikën për një ditë e gjysmë. Më lini të shpjegohem qartë.
Ime më, për vite të tëra më ka inkurajuar të mos e dëmtoj lëkurën duke qëndruar si saç në diell, duke më thënë tekstualisht (me gjithë snobizmin që përmban ky citim) se “bardhësia e lëkurës është virtyt i aristokracisë”. “Në të gjitha kryeveprat e letërsisë, lëkura e femrave të bukura përshkruhet si ‘e porcelanttë’!”-vijon të më thotë, por pa sukses. Ku ta dinte mami që në epokën e Instagram-it dhe Kardashian-ëve (më fal Fero), personat me lëkurë të bardhë do të shiheshin si qenie të gjora që nuk shkojnë dot për një fundjavë të qelbur në Dhërmi për të marrë ca rreze.
Megjithatë, e vetdijshme për dëmet e mëdha që shkakton ekspozimi në diell veçanërisht në orët e drekës dhe e tmerruar nga fjala “kancer”, këto vitet e fundit kam tentuar të nxihem në mënyrë sa më graduale, që do të thotë: ekspozim në diell në orën 09-11 e lyer me vaj me faktor mbrojtës të ulët, 11-4 hije dhe (kur nuk përtoj) një krem me faktor mbrojtës jo më shumë se 30, 4-6 sërish ekspozim në diell. Siç mund ta merrni me mend, me këtë rutinë dua një jetë të tërë të marr ngjyrë, por le të themi që ndoshta më mirë më pak e nxirë sesa… e keni paraysh kancerin e lëkurës! Megjithatë, në ditën e fundit të plazhit kam zakonin e ndyrë që të shkel këtë rutinë të mirëpërcaktuar dhe të përfundoj me ndonjë djegie të vogël për të cilën mallkoj veten për ditë me radhë.
Por ja që me 4-5 ditë plazh, ia dal të marr një ngjyrë të këndshme dhe kur më në fund kjo ndodh dhe kthehem në Tiranë të mburrem me këmbët e mia të nxira nga dielli, goditem nga fatkeqsia që quhet rrjepje. A ka gjë më të pabesë? Ke investuar djersë e mund për atë ngjyrë dhe krejt papritur vetë lëkura jote të tradhton! Dhe kështu, e dëshpëruar nga fakti që dukem si pulë e rrjepur filloj të bëj scrub-e trupi për të hequr gjithë qelizat e vdekura dhe i jap lamtumirën ngjyrës.
Por këtë verë, gjërat shkuan pakëz më ndryshe dhe e dini ç’më shpëtoi? Një krem trupi 600 lekësh! Përgjatë pushimeve të kësaj vere, kam aplikuar krem hidratant në trupin tim si të mos kishte një të nesërme dhe lëkura ime ma shpërbleu më në fund. Shkurtimisht zonja dhe zotërinj, çelësi i një ngjyre që zgjat qenka hidratimi dhe ndihem kaq injorante që po e zbuloj këtë vetëm sot! Kam përdorur hidratant çdo ditë dhe jo ndonjë krem të shtrenjtë “aftersun” dhe ja ku jam tani, dy javë pas pushimeve, e ulur në zyrë me këmbët e mia të nxira si një zonjë (e parrjepur)!
