Nga Gemma McSherry, British Vogue
Tashmë kanë kaluar saktësisht 13 muaj e 13 ditë që kur nuk kam bërë seks. Po të ma kishte thënë dikush këtë para 13 muajsh e 13 ditësh, nuk do ta kisha besuar. E megjithatë, ja ku jam. Dhe jeta ime, edhe duke lënë mënjanë mungesën e seksit, ka ndryshuar rrënjësisht.
Nuk e kam konsideruar kurrë veten si njeri me varësi. Po, kam pirë ndonjëherë aq shumë sa të humb kujtesën e natës, dhe ndoshta kam konsumuar kanabis në momente kur, po ta shoh sot, do të më duhej kthjelltësi. Por asnjëra prej këtyre nuk më shkaktoi dëme afatgjata. Marrëdhënia ime me burrat, përkundrazi, po.
Për më shumë se një dekadë kam jetuar të njëjtin cikël. Nga mosha 16 deri në 32 vjeç pata gjashtë lidhje serioze. Me tre prej partnerëve madje bashkëjetova. Një javë ndahesha nga dikush dhe javën tjetër isha në takimin e tretë me një tjetër. Nuk më shkoi kurrë ndërmend se fakti që nuk rrija dot më shumë se disa javë ose, në rastin më të mirë, disa muaj beqare, po më dëmtonte. Më dukej krejt normale të isha vazhdimisht në një lidhje; madje besoja se kështu duhej të ishte.
Në ato periudha të rralla kur isha vetëm, aplikacionet e takimeve më jepnin akses të pafund te burra beqarë. Një natë mund të përfundoja duke pirë cigare jashtë një lokali të zymtë deri në orën dy të mëngjesit me një marangoz simpatik e shakaxhi, ndërsa të dielën në mëngjes debatoja për politikë, mbi kafe dhe kroasanë, me një konsulent të rritur në një ambient aristokratik.
Edhe pas një marrëdhënieje katërvjeçare që pothuajse më kushtoi shëndetin mendor dhe nga e cila u desh një vit terapi për t’u rimëkëmbur, nuk ndalova. Sapo dola nga ajo lidhja më e errët që kisha përjetuar ndonjëherë, u hodha menjëherë në tjetrën, e pastaj në një tjetër. Nuk doja që përvoja e keqe të më shndërronte në një njeri cinik, të zemëruar, që nuk beson më te dashuria apo që mendon se nuk ka nevojë për seks.
U shpërngula nga Belfasti në Londër dhe, papritur, qindra burrat që kisha në dispozicion në aplikacionet e takimeve u bënë mijëra. Ndonjëherë ndihesha si një dhelpër në mes të një tufe zogjsh: zgjedhjet dukeshin të pafundme. I thosha vetes se nuk kërkoja asgjë serioze, por mjaftonte që dikush të kishte humor, të ishte i pashëm apo inteligjent dhe filloja të bindja veten se ai ishte “i duhuri”.
Kalova ca kohë në New York dhe sigurisht, njoha edhe atje dikë. “Ky është i duhuri,” u thashë miqve të mi, vetëm pak javë pasi u kisha thënë se dikush tjetër që, për ironi, ishte krejt i kundërt me këtë të riun, ishte “i duhuri”. Në të vërtetë nuk ekzistonte “i duhuri”. Ekzistoja vetëm unë dhe varësia ime e pangopur ndaj lidhjes emocionale dhe dëshirës.
Kur u prish edhe marrëdhënia ime e dytë në New York (po, doli se paska pasur edhe një tjetër “të duhur”), më në fund pranova të vërtetën: ajo që po kërkoja nuk ishte një lidhje. Ishte një shpërqendrim.
Një shpërqendrim nga ajo që dëshiroja vërtet: të ndiqja ëndrrat e mia, të shprehja krijimtarinë time dhe të merrja kontrollin mbi jetën time. Kisha kërkuar te marrëdhëniet kuptimin e jetës sime. I shihja ato dhe potencialin e tyre për të formësuar të ardhmen time, si diçka që do të më përkufizonte si njeri.
Teksa flisnim për martesë, viza dhe apartamente, kuptova se po përsërisja të njëjtin cikël që versioni im pas terapisë kishte luftuar ta thyente. Nëse do t’i përkushtohesha atij, jeta ime, në pamje të parë, do të dukej e rregullt: do të kisha grupin në WhatsApp për festën e beqarisë, do të flisja me mamanë për fustanin e nusërisë dhe do të kaloja një vit duke organizuar dasmën. Por, ndërsa hanim mëngjesin që do të rezultonte i fundit bashkë, kuptova se varësia ime ndaj burrave më kishte çuar pikërisht aty ku nuk doja të isha: në një jetë që nuk ishte e imja. Isha bërë emocionalisht e varur nga partneri dhe kisha nevojë të filloja procesin e shërimit.
Kur mbërriti në Londër valixhja e fundit me sendet e mia nga New York, u dërguan e-mail-et e fundit, u mbyllën llogaritë e përbashkëta dhe u bllokuan numrat e telefonit, kuptova se kjo ishte mundësia ime për të bërë ndryshimin e vërtetë që më duhej. Duhej të hiqja dorë nga burrat, seksi dhe marrëdhëniet, e të shihja se ku do të më çonte ajo hapësirë dhe ajo liri.
Muaj më vonë, në Londër, një shoqja ime i tha një miku që ishte bashkuar me ne për pije: “Gemma ka zgjedhur të jetë beqare, ka një vit pa bërë seks.” Ai më pa i habitur. Kam vënë re se vendimi im i bën njerëzit të ndihen në siklet, sikur unë jam ndonjë drejtoreshë shkolle që po gjykon lirinë e tyre seksuale.
“Pse? Çfarë të bëri të ndaloje?” është pyetja që dëgjoj vazhdimisht.
“Disa njerëz janë të varur nga droga ose alkooli,” u përgjigjem. “Për të arritur aty ku duan, duhet të heqin dorë prej tyre. Unë isha e varur nga burrat.”
Disa e marrin me humor. Disa rrotullojnë sytë. Disa më thonë se thjesht “nuk kam takuar ende burrin e duhur” (më besoni, kam takuar mjaftueshëm). Por ka edhe nga ata, sidomos gra, që më kuptojnë.
“Do të doja ta provoja edhe unë,” më thonë ndonjëherë. “Duhet të jetë çliruese.”
Dhe jam dakord: është.
Sigurisht që më mungon seksi. Sidomos ajo ndjesia dehëse kur je me një person të ri që është në të njëjtën frekuencë me ty, që përputhet me energjinë tënde; ajo lloj lidhjeje që të bën të harrosh kohën.
Por kam zbuluar se ka një paqe të thellë në faktin që e di se je vetëm ti përgjegjës për gjendjen tënde emocionale.
Kur dëgjoj miqtë të ankohen për burrat në jetën e tyre, të analizojnë zënkat që kanë pasur ose të tregojnë se si janë pajtuar përmes seksit, më kujtohen ditët kur pothuajse gjithë energjia ime shpenzohej duke kërkuar “dozën” e radhës.
Sa më gjatë që qëndroj në këtë qetësi dhe ekuilibër të ri, aq më shumë mendoj se mund të vazhdoj kështu edhe për një kohë shumë të gjatë.
