Truri ynë është një organ plastik: çdo mendim, emocion dhe akt përqendrimi lë një gjurmë fizike në lidhjet nervore.
Neuroscienca moderne ka treguar se praktika e vëmendjes dhe fokusit, si lutja, meditimi i të qenit i pranishëm dhe përsëritja e një fraze me fokus, mund të rindërtojë zona të tëra të trurit, të ndikojë tek neurotransmetuesit dhe të modifikojë përgjigjen ndaj stresit.
Skanimet cerebrale tregojnë se lutja aktivizon zona kyçe të trurit, si korteksi prefrontal (vëmendje dhe vendimmarrje), korteksi cingulat anterior (rregullimi i emocioneve) dhe talamusi (transmetimi i sinjaleve sensoriale).
Praktika e rregullt mund të sjellë korteks më të trashë në zonat e introspeksionit dhe dhembshurisë, aktivitet më të ulët të amigdales që zvogëlon stresin dhe ankthin, si dhe lëshim më të madh të dopaminës, e cila lidhet me motivimin dhe kënaqësinë.
Personat që praktikojnë rregullisht lutjen ose meditimin tregojnë nivele më të ulëta depresioni dhe ankthi, kontroll më të madh kognitiv dhe rezistencë emocionale më të mirë. Këto ndryshime nuk janë vetëm psikologjike, por të dukshme edhe në skanimet cerebrale.
Pra, nuk bëhet fjalë për religjion, por për një praktikë të fokusuar: qëllimi, përsëritja dhe përqendrimi formësojnë trurin tuaj. Lutja dhe meditimi nuk janë vetëm mjet shpirtëror; janë stërvitje neurologjike me përfitime mendore dhe emocionale afatgjata.
