30 janarin e vitit të shkuar, njerëzimi do të ndeshte një lajm të pazakontë për dekadat e fundit; bota gjendej zyrtarisht në pandemi! Lajmi u transmetua me shpejtësi nga televizionet ndërkombëtare, stacionet radiofonike përcollën njoftimin e bujshëm, e bashkë me të frikën, pasigurinë dhe pyetjen e kobshme: po tani çfarë do ndodhë?
Avionë që dita-ditës u ulën për të mos fluturuar për muaj të tërë, zakone që ndryshuan, mungesë lirie, karantinë, shumë dezinfektues, erë alkooli që të shoqëronte ngahera dhe një stil tjetër jetesë, një normalitet i ri.
Ishte data 8 mars kur Shqipëria do të konfirmonte se ishte zyrtarisht e infektuar, babë e bir, të cilët vinin nga Firence kishin rezultuar pozitivë. Kështu edhe vendi ynë do t’i nënshtrohej të njëjtit skenar: jo më grumbullime, gjoba dhe pezullim aktivitetesh.
Tentakulat e Covid-it do të nguleshin dukshëm në shëndetësi e turizëm, pa kursyer ndër të tjera as arsimin. Sot, pavarësisht ngjyresave partiake, zgjedhjes për të mbajtur një qëndrim apo një tjetër, ose dëshirës për kritikë a jo, mund të pohohet me bindje se mësimdhënia dhe mësimnxënia në vendin tonë po has probleme, nga ato që në dukje cilësohen të rëndomta te më madhoret; nga mungesa e internetit te debati: a duhet ta paguajmë realisht tarifën dhe nëse po, të plotë?
Pa internet =pa mësim
Teksa si zgjidhje është parë mësimi online për universitetet, hallka e parë e problemit-zinxhir, nis që prej mungesës së internetit. Studentë të shumtë, të detyruar prej situatës që të kthehen në rrethet e tyre, nje pjesë dërrmuese e të cilëve në zona rurale apo malore, nuk arrijnë t’i bashkohen mësimit virtual. Në një kohë kur vendet e punës janë shkurtuar si dhe paketat e internetit kanë një çmim të konsiderueshëm, sigurimi i tij nga ana e studentëve është një problem serioz.
Kërkohet një celular i mirë
Për t’u bërë pjesë e platformave, përmes të cilave jepet mësim në universitete, saktësisht Zoom apo Google Meeting, kërkohet një aparat celular i mirë, një smartphone. Në biseda fare të zakonshme të përditshmërisë, të ndodh të dëgjosh të rinj të shprehen se si celularët e tyre ngecin, pasi nuk janë të duhurit për të përballuar programe të këtilla.
Më larg universitetit, më afër kafenesë
“Studentët duhet të kthehen në auditore, është domosdoshmëri. Sado kosto të ketë Covid-i në këtë moment është e pakrahasueshme më kostot sociale e akademike që do të ketë ky brez në të ardhmen” do të shprehej pak ditë më parë, në një kronikë për Top Channel, pedagogu Arber Agalliu.
Studentët e pranojnë hapur se shpesh klasën mësimore e ndjekin nga kafenetë, për të sigururar lidhjen e internetit si dhe thjesht dhe vetëm sepse munden, e kanë “luksin” ta bëjnë diçka të tillë.
Më pak mësim, e njëjta tarifë
Teksa vihet re një shkurtim i kohëzgjatjes së semestrit, në më pak se dy muaj, tarifa vjetore që një student i detyrohet universitetit për të mundësuar edukimin e tij mbetet e njëjtë, çka përbën aktualisht një debat të zjarrtë. Të rinjtë shprehen se në një kohë kur kostot e fakulteteve janë ulur, për shkak se studentët nuk gjenden në auditore, detyrimisht duhet ulur edhe tarifa. Ashtu siç ka edhe nga ata që mendojnë se nisur nga situata e pazakontë, tarifa nuk duhet paguar.
