Në një intervistë për emisionin “Në Shënjestër” në News, Marjana, motra e Xhuana Nikollit, e cila i dha fund jetës duke konsumuar fotoksinë si pasojë e dhunës së ushtruar nga ish-bashkëshorti, ka rrëfyer historinë e Xhuanës dhe ka bërë thirrje për drejtësi. Kjo nuk është vetëm historia e një vajze të humbur, por një pasqyrë e dhimbjes së një familjeje dhe e nevojës për një shoqëri që nuk lejon dhunën të marrë jetë të tjera.
Ajo tregon se si e mori vesh lajmin e rëndë për motrën e saj. Marjana e përshkruan Xhuanën si një vajzë të qetë, të ëmbël dhe të dashur, e rritur në një familje pa dhunë, plot harmoni e respekt. Ajo u martua me Eraldo Fizin, por martesa solli vetëm presion, mungesë mbështetjeje dhe dhunë psikologjike nga familja e tij, sidomos nga ish-vjehrra.
“Unë kam qenë në Itali dhe më ka lajmëruar mama. Më ka thënë: ‘Xhuana nuk është mirë, është në spital.’ Po pse mam, çfarë ka Xhuana? Nuk e di pse çfarë ka kaluar atë natë, atëherë unë s’e kam gjetur gjallë. Kanë kaluar shtatë-tetë vite që në gjimnaz është njohur, ka pasur një njohje të gjatë. U martuan, por kur u martuan filluan problemet e shumta në familjen e Eraldos. Familja e Eraldos nuk e mbështeti, nuk pati respekt, nuk e përkrahën. Vetëm dhunë psikologjike nga ish-vjehrra. Ish-bashkëshorti nuk rrinte në shtëpi, vazhdonte jetën e tij të natës, të bixhozit.
U bë shumë dhunues me fjalë, nuk rreshti së ndjekuri motrën. Derisa natën e fundit morëm vesh që motra dha jetën nga dhuna e tij. Dhunë barbare, dhunë që nuk e di si vuri dorë te motra ime. Tre muaj pas martese ajo përjetoi këtë dhunë psikologjike, këtë ambient toksik te familja e burrit, nuk gjeti rehati dhe mendonte që ndoshta duke u ndarë do të fillonte një jetë të re në Tiranë. Motra erdhi në Tiranë për arsye pune, profesioni, ndjehej me shpresën që jeta e saj do të ishte më e bukur, por ai nuk e la të qetë. Filloi nga xhelozia e tepërt, nga ideja se motra po ndihej mirë në Tiranë, filloi punë si notere, profesionin e saj. Kishin shumë arsye dhe ne nuk e dimë akoma pse ai ushtroi dhunë ndaj motrës sonë. Në nëntor erdhi në Tiranë, qëndroi te motra ime që jeton në Tiranë, pastaj gjeti shtëpi me shoqen e saj.
Deri në muajin mars motra në Tiranë ka marrë telefon Xhuanën, por ajo nuk është përgjigjur. Pastaj ka shkuar edhe zonja e shtëpisë, e ka parë në atë gjendje dhe kanë marrë ambulancën. Mjeku tha që kishte ardhur me puls shumë të ulët.
Ne e dimë që ka pasur vetëm dhunë psikologjike, presion: ‘Ti nuk vlen, nuk do kesh jetë të qetë pa mua,’ e gjëra të tilla. Jo dhunë fizike, dhunë fizike vetëm atë natë që Xhuana dha jetën. Nga fotot që kemi parë, nga ekspertiza mjeko-ligjore, te pjesa e fytyrës, te pjesa e trupit, ishte e grisur.” – rrëfen Marjana.
Eraldo e izoloi, e poshtëroi me fjalë, e ndoqi me xhelozi dhe e rrahu barbarisht. Dhuna fizike u bë fatale natën kur Xhuana humbi jetën. Ajo la pas një letër ku shprehte dhimbjen dhe dashurinë për familjen, duke treguar se nuk e meritonte atë vuajtje.
“Kur e kishte pirë kishte thënë që kishte shkruar një letër. Në atë letër ne kemi kuptuar që e kishte rrahur. ‘Mam, bab, nuk e kam merituar, nuk kam bërë asgjë për ta merituar këtë. Ai më ka rrahur dhe nuk e duroj më këtë vuajtje që më ka bërë. Ju dua shumë, mos qani,’ kanë qenë fjalët.
Vajza e ëmbël, e qeshur, vajzë e qetë, kishte shumë zemërgjerësi, shumë mirësi në shpirtin e saj, në sjelljet e saj. Një vajzë e brishtë që prekej nga fjalët, sidomos sepse ajo kishte një dashuri të madhe për ish-bashkëshortin dhe kjo dashuri e mbante sikur jetonte për atë, por nuk iu kthye kurrë ajo dashuri. Nuk iu kthye kurrë. Ajo ishte një yll që lindi në dashuri, por u fik në dhunë.
Motra ime dhe mami kur kanë qenë te spitali aty kemi pasur kontaktin e fundit me atë që ka dhënë deklaratën për ngjarjen e Xhuanës. Tani vetëm ia kemi lënë autoritetit vendor që ta rimarrin në pyetje sërish si ka ndodhur ngjarja, të ballafaqohen mendimet. Vetëm autoritetet e kanë në dorë tani.
Ne nuk dimë se kush e ka blerë, ku e ka marrë. Këtë pyetje e kam bërë edhe unë. Një vajzë e re, t’i shitet një fotoksinë, të ketë kaq shumë lehtësi, t’i jepet pa asnjë lloj çertifikimi, sepse duhet të jenë persona të autorizuar që e blejnë këtë, që kanë një biznes të madh, sepse përdoret nëpër uzina, nëpër fabrika, duhet të kenë një licencë ku do ta çojë, si do ta përdorë, jo njerëzve të thjeshtë. Shumë vajza mund të shkojnë ta marrin lehtësisht dhe ta përdorin. Po ku është shoqëria jonë? Pse lejohet të shitet?
Motra dhe prindërit e saj jetojnë me traumën e humbjes, me fotot e Xhuanës pranë, duke mos e pranuar dot realitetin. Ata kërkojnë drejtësi, që Eraldo të paguajë për krimin e tij, dhe që shoqëria të mos e harrojë këtë rast. Rrëfimi i Marjanës është një thirrje për ndërgjegjësim. Dhuna ndaj grave nuk duhet të tolerohet, institucionet duhet të veprojnë, dhe shoqëria duhet të mbrojë vajzat e gratë që gjenden në vështirësi. Xhuana është simbol i një ylli që u fik nga dhuna, por kujtimi i saj duhet të shërbejë si alarm për të ndaluar tragjedi të tjera.
Kur ishim të katërta bashkë qeshnim me njëra-tjetrën në oborrin e shtëpisë sonë. Xhuana gjithmonë, përveç motrës, e kam pasur edhe si vajzë. Rrinte me djalin tim, lozte me të. Nuk e kam ndaluar me fëmijët e mi. Nuk di si t’ju them edhe fëmijëve të mi se ku është tezja, sepse për ne është traumë që nuk e pranojmë dot vetë. Jo pastaj edhe fëmijët. Vetëm ideja se kush ia bëri dhe pse ia bëri, si ndodhi. Nuk kemi fjalë. Ne flejmë me fotot e Xhuanës dhe zgjohemi me fotot e Xhuanës. Prindërit e mi nuk rrinë dot me idenë se pse ia morën jetën vajzës së tyre. Pse ai e dhunoi motrën tonë dhe ai mund të rrijë shumë i qetë, mund të jetojë në një vend tjetër jashtë Shqipërisë, mund të kalojnë vitet. Prapë prindi e ka mendjen aty pse ai nuk po paguan për atë çfarë ka bërë.
Në atë moshë që ishte motra ime, ajo nuk është rritur kurrë me asnjë lloj dhune në familjen tonë. Kemi pasur gjithmonë harmoni, respekt. Prindërit gjithmonë kanë sakrifikuar edhe veten e tyre, janë privuar vetëm që ne të marrim shkollën, të marrim një jetë më të mirë, profesion, dhe kurrë s’na kanë bërtitur. Edhe kur e kam parë me sytë e mi atë gjë, e kam thënë: “Mos, çfarë bëre?”
Dhimbja është shumë e madhe saqë çdo ditë na shtohet. Kjo plagë s’do shërohet kurrë. Po doja thjesht një ndihmë nga institucionet, ishalla të kapet Eraldo Fizi dhe të marrë atë dënim nga ligji. Uroj me gjithë zemër që drejtësia të funksionojë për të gjithë, për femrat, për gratë, për nënat, për të gjitha ato vajza që ndihen në vështirësi. Shpresojmë që të mos shkojnë deri në aktin e fundit, por t’i drejtohen drejtësisë dhe të marrin një zgjidhje, të kenë mbështetjen më kryesore dhe të mos pranojnë asnjë lloj dhune.- vijon ajo.
Në fund ajo i është drejtuar autorit që dyshohet se e shkaktoi ngjarjen, i cili është ende në arrati, Eraldo Fizi, duke i thënë se një ditë do të kapet dhe se do të japë llogari për atë që i shkaktoi motrës së saj.
“Pse e dhunove motrën time? Pse ia bëre? Ajo nuk e meritonte atë vuajtje. Nuk e meritonte atë dhunë barbare. Ajo meritonte të jetonte, të ishte e lumtur. Shpresojmë që të kapet sa më shpejt autori dhe të vendoset drejtësi. Duhet të ndërveprojmë si shoqëri. Nuk duhet t’i lëmë gjërat në harresë. Ne kemi frikë që rasti i Xhuanës do harrohet. Eraldo, kudo që të fshihesh, një ditë do të dalësh dhe do ta paguash për atë dhunë fizike, atë dhunë psikologjike që i bëre motrës time. Dhuna duhet të ndalohet me çdo kusht që çdo vajzë të ndjejë jetën e saj, të jetë e lumtur ashtu siç ajo do dhe jo të jetë e privuar nga burri, ish-burri ose një tjetër që nuk e lë të qetë.”- shprehet Marjana.
